BUILDING UP A HABIT OF CONTACTING PEOPLE (1)
I treasure 1 Corinthians 9:16-27. This is the top portion in the Bible concerning our burden in preaching the gospel. I would like for us to read these verses with much consideration.
Paul says, “If I preach the gospel, I have no boast, for necessity is laid upon me; for woe to me if I do not preach the gospel. If I do this of my own will, I have a reward; but if not of my own will, I am entrusted with a stewardship” (vv. 16-17). Paul had a burden and a responsibility. Preaching the gospel was not his boast but his duty. The Lord entrusted Paul with a stewardship and established him as a steward. The Greek word for stewardship is oikonomia, which is also the word for economy. Paul dispensed all the riches that he had received of the Lord to the needy ones in order to fulfill his stewardship.
Verses 18 and 19 say, “What then is my reward? That in preaching the gospel I may present the gospel without charge, so as not to use to the full my right in the gospel. For though I am free from all, I have enslaved myself to all that I might gain the more.” Paul enslaved himself to all the needy ones that he might gain them. Verses 20 through 22 say, “To the Jews I became as a Jew in order that I might gain Jews; to those under law, as under law (though I myself am not under law), that I might gain those under law. To those without law, as without law (though I am not without law to God but within law to Christ), that I might gain those without law. To the weak I became weak that I might gain the weak. To all men I have become all things that I might by all means save some.” Paul became all things to all men. To the weak ones he became a weak one. He adapted himself to all things, that is, to different ways of eating and practice, for the sake of all men.
Verse 23 says, “I do all things for the sake of the gospel that I may become a fellow partaker of it.” How much we enjoy partaking of the gospel depends upon how much we share it with others. If we do not preach the gospel, we will have no enjoyment in the gospel. If we do not preach the gospel, we cannot partake of the gospel that we have received. To receive the gospel is by faith, but to enjoy the gospel is by preaching. We have to preach the gospel to enjoy it. The more we preach, the more we enjoy. If we do not preach and do not bear any fruit, we are through in the enjoyment of the gospel. (Collected Works of Witness Lee, 1993, vol. 2, “The Training and Practice of the Vital Groups”, ch. 4, pp. 305-306)
MAG TUKOD UG BATASAN SA PAG KONTAK SA MGA TAWO (1)
Bililhon alang nako ang 1 Corinto 9:16-27. Kini ang habog nga pahat sa Biblia kalabot sa atong luwan sa pagsangyaw sa ebanghelyo. Buot ko nga hatagan nato ug pagtagad kining mga bersikuloha sa atong pagbasa niini.
Nag ingun si Pablo, “Kay kon gisangyaw ko ang ebanghelyo, wala koy ikapangandak, kay gikasangon na man kanako ang panginahanglan; kay alauot ko kon dili ko mosangyaw sa ebanghelyo. Kon buhaton ko kini sa kaugalingun kong kabubut-on, duna koy balos; apan kon dili sa kaugalingon kong kabubut-on, gitugyanan na ko sa pagkapiniyalan” (vv. 16-17). Dunay luwan ug reponsibilidad si Pablo. Dili pag pangandak ang pagsangyaw sa ebanghelyo ni Pablo kondi sangon kini alang kaniya. Gi sangon sa Ginoo ni Pablo ang pagkapiniyalan ug gihimo sya nga piniyalan. Ang Griyego nga pulo nga piniyalan kay oikonomia, nga mao usab nga pulong sa pamatigayon. Gi paambit ni Paablo ang tanang kadato nga iyang nadawat sa Ginoo ngadto sa mga nagkinahanglan aron matuman niya ang iyang pagkapiniyalan.
Nag ingun ang Birsekolo 18 ug 19, “Unsa man diay ang akong balus? Nga sa pagsangyaw sa ebanghelyo ikahatag ko unta kini nga walay bayad, aron dili ko bug-os nga magamit ang akong katungod sa ebanghelyo. Kay bisan gawasnon ko gikan sa tanan, gipaulipon ko ang kaugalingun sa tanan aron makabaton kog daghan”. Gipaulipon ni Pablo ang iyang kaugalingon alang sa mga nagkinahanglan aron ma angkon niya sila. Nag ingun ang birsekolo 20 hangtod sa 22, “Ug ngadto sa mga Judio nagpaka-judio ko aron mabatonan ko ang mga Judio; sa mga nailalum sa kasugoan, ingun nga nailalum sa kasugoan (bisan ako sa akoang kaugalingon wala mailalum sa kasugoan), aron mabatonan ko ang mga nailalum sa kasugoan. Sa mga walay kasugoan, ingun walay kasugoan ( bisan dili ko tawong kasugoan ngadto sa Dios kondili naa sa kasugoan ngadto kang Cristo), aron mabatonan ko ang mga walay kasugoan. Ngadto sa mga maluyahon aron mabatonan ko ang mga maluyahon. Ngadto sa tanang tawo nahimom kung tanang butang aron sa tanang paagi duna koy maluwas”. Nahimong tanan butang si Pablo sa tanang tawo. Sa mga maluyahon nahimo syang maluyahon. Gihimong tanang butang niya ang iyang kaugalingon. Sa mga nagkalahilahing mga paagi sa pagkaon ug pagbansay, tungod ug alang sa mga tawo.
Ang birsekulo 23 nag ingun, “Ug gibuhat ko ang tanang butang tungod ug alang sa ebanghelyo aron mahimo kong masigkaumalambit niini.” Unsa ka dako ang atoang pagpahimulos sa pag ambit sa ebanghelyo naka dependi kung unsa ka daghan ang atoang pagpaambit sa ebanghelyo ngadto sa uban. Kung dili ta mag sangyaw sa ebanghelyo, dili ta makaambit sa ebanghelyo nga atong nadawat. Ang pagdawat sa ebanghelyo pinaagi man sa pagtuo, apan ang pagpahimulos sa ebanghelyo pinaagi man sa pagsanyaw. Kinahanglan isangyaw nato ang ebanghelyo aron mapahimuslan. Magalabi ta nga mag sangyaw, magalabi sab nga makapahimulos ta. Kung dili ta mag sangyaw sa ebanghelyo ug dili ta makapamunga, dili tinuod ang atong pagpahimulos sa ebanghelyo
The church in Zamboanga 