OPENING EVERY HOME FOR THE UNIVERSAL SPREADING OF THE GOSPEL
We must pay particular attention to opening the homes for the gospel. Opening one’s home to preach the gospel must become a universal practice. Every saint’s home must be open for the gospel. Even a newly baptized saint can open his home for the gospel. The saints who have recently been baptized are fresh, and they have many friends and relatives. If they invite their friends and relatives to their homes, it will be easy to gain them.
We must change our concepts and not think that a “spiritual” household will be more effective in preaching the gospel. This is not necessarily true. On the contrary, sometimes a household that is too spiritual does not bear fruit. In general, people have children when they are young and strong. Hence, our view must change. We must see that even newly saved ones can preach the gospel to gain others. Of course, we are not saying that the saints should not be spiritual, nor are we encouraging the saints to love the world. We are saying that there is no need to be tied down by conventions. We should not be influenced by different situations; rather, we should just do our best to preach the gospel.
We must come to the Bible to see how the Lord Jesus preached the gospel. The Lord Jesus went to the homes of tax collectors and sinners. He did not go merely to preach the gospel; He also sat down to eat with the tax collectors and sinners. He said, “Those who are strong have no need of a physician, but those who are ill” (Matt. 9:12). The Lord was saying, “Pharisees, if you think that you are not ill, I can have nothing to do with you. If you feel that you are sick and that you are a sinner, come to Me. You must know that you are great sinners.”
For this reason we must change our view. When we go to the homes of the brothers and sisters to preach the gospel, we should not judge the saints. We should not measure the heart or the appearance of the saints to determine whether their household is qualified to preach the gospel. We must believe that when the gospel is preached in their home, their household will change. The New Testament shows that the gospel was preached in the homes of sinners and in the homes of God-fearing people. Even though Zaccheus was a sinner, because he was a chief tax collector, the Lord Jesus said, “Zaccheus, hurry and come down, for today I must stay in your house…Today salvation has come to this house” (Luke 19:5, 9). Cornelius, a God-fearing man who gave many alms to the poor and frequently prayed to God, invited Peter to his home to preach the gospel to his friends and relatives (Acts 10:1-8, 24-43). We must go to both kinds of households.
We must do whatever we can so that open homes for the gospel is a universal practice. It does not matter whether a person is experienced; as long as he is saved, he should open his home for the preaching of the gospel. We are calling out to the saints, and we want every household to answer this call. Everyone, the old and the young, must preach the gospel. Let us put this to practice. When we preach the gospel, we should not worry about how to preach. We simply need to bear the responsibility of opening our homes and inviting our relatives, neighbors, and friends. We must also prepare some snacks; occasionally, we can even have a love feast. However, it is better to keep things simple and inexpensive. When the saints come together, they must practice speaking for the Lord by giving testimonies of how they were saved. The gospel meetings in the homes must not be turned into worship services.
As long as a saint has a home, that home should be open for the gospel. Everyone should give his or her testimony and speak concerning the Lord Jesus. We should not speak too long; we should give a short word concerning our salvation. In this way, we will gradually produce many more saints who are able to preach the gospel. Preaching the gospel in the homes is a fountainhead from which we can draw much water. As long as we dig the well deep, the number of people who get saved in the homes will constantly increase. (CWWL, 1984, vol. 4, “Crucial Words of Leading in the Lord’s Recovery, Book 3: The Future of the Lord’s Recovery and the Building Up of the Organic Service”, ch. 11, pp. 177-180)
MAGBUKAS SA MATAG BALAY ALANG SA UNIBERSOHANONG PAGKAYLAP SA EBANGHELYO
Hatagan gyod natog pagtagad ang partikular nga pagbukas sa matag balay alang sa ebanghelyo. Kinahanglan mahimong unibersohanong mabatasan ang pagbukas sa matag balay alang sa pagsangyaw sa ebanghelyo. Bisan ang bag-ong nabautismohan makahimong mobukas sa iyang balay alang sa ebanghelyo. Lunhaw ang mga balaan nga bag-o ra nabautismohan, ug duna silay daghang higala ug mga paryente. Kon imbitahon nila ang ilang mga higala ug mga paryente ngadto sa ilang balay, sayon ran ga mabatonan sila.
Kinahanglan usbon nato ang atong konsepto ug dili maghunahuna nga mas epektibo ang “espirituhanong balay” alang sa pagsangyaw sa ebanghelyo. Dili kini kinahanglan mahimong tinuod. Sa kapulihay, usahay kadtong mga panimalay nga espirituhanon ra kaayo dili man ngani makapamunga. Sa linangkob, adunay mga anak ang mga tawo sa dihang bata pa sila ug lig-on pa. busa, kinahanglan mausab ang atong panglantaw. Kinahanglan makita nato nga bisan ang mga bag-ong naluwas nga maka-ebanghelyo man ngani aron makabaton sa uban. apan, wala sab ta namulong nga kinahanglan dili espirituhanon ang mga balaan, o nagdasig ta sa mga balaan nga mahigugma sa kalibotan. Ang gipasabot nato nga kinahanglan dili ta mahiktan sa bisan unsang mga kombensiyon. Dili gyod ta ma-impluwensiyahan sa bisan unsang mga kahimtang; buhaton lang hinoon nato ang atong pinaka maayong mahimo sa pagsangyaw sa ebanghelyo.
Mosuol gyod ta sa biblia aron makita kon giunsa pagsangyaw ni Ginoong Jesus sa ebanghelyo. Niadto si Ginoong Jesus sa mga balay sa mga naningil sa mga buwis ug sa mga makasasala. Niingon Siya, “ kadtong mga baskog wala man ngani magkinahanglag mananambal, kondili ang mga masakiton ra” (Mat.9:12). Namulong ang Ginoo, “ Pariseo kon naghunahuna mo nga wala moy mga sakit, wala Koy mabuhat alang ninyo. Kon gibati nimo nga nagsakit ka ug nga usa ka makasasala, duol ka Nako. Kinahanglan makaila ka nga usa kang dakong makasasala.”
Alang niini nga hinungdan kinahanglan mausab ang atong panglantaw. Kon moadto ta sa mga balay sa mga igsoong lalaki ug babayi aron mamulong sa ebanghelyo, kinahanglan dili nato hukman ang mga balaan. Dili gyod nato sukdon ang kasingkasing sa mga balaan o lantawon ba ang ilang panggawas aron maila kon angayan ba ang ilang mga panimalay (balay) alang sa pagsangyaw sa ebanghelyo. Kinahanglan motoo gyod ta nga kon isangyaw ang ebanghelyo sa ilang mga balay, mausab ang ilang mga panimalay. Gipakita sa bag-ong tugon nga gisangyaw ang ebanghelyo diha sa balay sa mga makasasala ug sa mga balay sa tawong nahadlok sa Dios. Bisan masal-anon si Zacheo, tungod kay labi siyang maniningil og buwis, niingon ang Ginoo, “ Zacheo pagdali ug kanaog, kay mopuyo ko karon sa imong balay…moabot ang kaluwasan ning balaya karon” (Luc 19:5,9), si Cornelio, usa ka tawong mahadlok sa Dios nga naghatag og daghang mga limos alang sa mga kabos ug uahay nag-ampo ngadto sa Dios, nga maoy niabi-abi ni Pedro sa iyang balay aron maoy mosangyaw sa ebanghelyo sa iyang mga higala ug mga paryente ( Mga Buh. 10:1-8, 24-43). Moadto gyod ta ning mga klaseha nga panimalay.
Buhaton gyod nato ang kutob sa mahimo nato aron mahimong unibersohanong pagbatasan ang pagbukas sa mga balay. Wala kini magtagad kon dunay kasinatian ang usa ka tawo; basta naluwas na siya, mobukas gyod siya sa iyang balay alang sa pagsangyaw sa ebanghelyo. Nagtawag ta sa mga balaan, ug gusto nato nga motubag ang matag balaan niining pagtawag. Ang matag usa, edaran o batan-on, mosangyaw gyod sa ebanghelyo. Dad-on nato kini sa pagbatasan. Kon mosangyaw ta sa ebanghelyo, dili ta mabalaka kon unsaon nato pagsangyaw. Kinahanglan ra nato pas-anon ang luwan sa pagbukas sa atong mga balay ug sa pag-abiabi sa atong mga higala, silingan ug mga paryente. Mag-andam sab tag mga kan-onon; usahay makahimo sab tag love feast. Bisan pa niana, mas maayo kon himoon ang mga butang sa yano ug dili dako og gasto. Kon magtigom ang mga balaan, kinahanglan magbatasan gyod sila nga mamulong alang sa Ginoo pinaagi sa paghatag og mga panghimatuod kon unsaon sila giluwas. Dili gyod unta mahimong pag-alagad sa pagsimba ang mga tigom sa pag-ebanghelyo diha sa balay-balay.
Basta dunay balay ang matag balaan, kinahanglan kanang balaya mobukas gyod unta alang sa ebanghelyo. Matag-usa mohatag gyod sa iyang panghimatuod ug mamulong kalabot ni Ginoong Jesus. Kinahanglan dili ta mamulong og taas; mohatag gyod tag mubo nga pulong kalabot sa atong kaluwasan. Ning paagiha, inanay tang makapalugwag daghan pang mga balaan nga makahimo sa pagsangyaw sa ebanghelyo. Ang pagsangyaw sa ebanghelyo diha sa mga balay maoy ulohanong-tuboran diin makasalod tag daghang mga tubig. Basta mokalot tag lalom sa atabay, hinay-hinay nga daghang maluwas nga mga tawo diha sa matag balay nga alang sa pagdaghan.(CWWL, 1984, vol. 4, “Crucial Words of Leading in the Lord’s Recovery, Book 3: The Future of the Lord’s Recovery and the Building Up of the Organic Service”, ch. 11, pp. 177-180)
The church in Zamboanga 