GOD DESIRE FOR ALL HIS PEOPLE TO PROPHESY
In Numbers 11 Moses was burdened with the care of the people of Israel, who numbered about two million. God told Moses to call the seventy elders out of their camps and gather them into His tabernacle. When the elders came, the Spirit of God descended upon them, and they all began to prophesy. They began to be prophets speaking for God (v. 25). Two of them were not among the ones around the tabernacle. Even they began to speak because the Spirit of the Lord was also upon them. When Joshua knew this, he became unhappy and said, “My lord Moses, restrain them!” (v. 28). However, Moses replied, “Are you jealous for my sake? Oh that all Jehovah’s people were prophets, that Jehovah would put His Spirit upon them!” (v. 29). This verse corresponds exactly with Paul’s word in 1 Corinthians 14:31: “You can all prophesy.”
[T]he word for prophesy means not primarily to predict but to speak for God. If you speak for yourself, that is not to prophesy. But if you speak for God, this is to prophesy. Not only so, it also means to speak forth God. It means that you speak God out. In your speaking you not only speak for God, but also in this kind of divine speaking you speak God forth into others. You speak God out to others…In Isaiah, a book of sixty-six chapters, perhaps all the foretellings, all the predictions, could comprise only the equivalent of one chapter. But the other sixty-five chapters do speak for God and speak forth God. It is the same with Jeremiah. In the fifty-two chapters of Jeremiah there is very little foretelling, or predicting. The greater part of Jeremiah is a speaking for God and a speaking forth of God. It is the same with Ezekiel and even with the minor prophets. The greatest prophet in the Old Testament was Moses. Moses spoke so much in his five books of the Old Testament, the Pentateuch. Here there are not many predictions. Rather, most of Moses’ speaking or writing is a speaking for God and a speaking forth of God. If you are going to know God, you have to read these five books from Genesis through Deuteronomy. When you read Moses’ five books, you do have the sense that these books are speaking forth God into you. In today’s terms, these books are dispensing the very God whom they reveal into our being. This is not only the speaking for God but also the speaking forth of God.
Not just in our meetings but even in our daily life, we must be people all the time speaking Christ, all the time speaking for Christ, and all the time speaking forth Christ. If I come to you and do not speak a bit of Christ but, instead, just talk with you about schools, about the world situation, about Taiwan, about Hong Kong, about your city, and this and that, I am doing what the worldly people do. Whenever and wherever we open up our mouths, we speak Christ, we speak for Christ, and we speak forth Christ. In Acts 1:8 the Lord Jesus told us clearly that we all are His witnesses: “You shall receive power when the Holy Spirit comes upon you, and you shall be My witnesses.” A witness is a speaking one, one who only speaks things concerning the one he is testifying. We are His witnesses, and we have to speak Him, speak for Him, and speak forth Him on every occasion…You also can do this. Paul says, “You can all prophesy” (1 Cor. 14:31). You all can speak for Christ, speak forth Christ, and speak Christ. Speak Christ all the day. Surely if you love the Lord and you have good fellowship with Him every day, then every day in your fellowship with the Lord you are spontaneously anointed and filled up within. You are anointed without and filled within. Spontaneously, you have a lot to say, you have a lot to speak. To speak what? To speak Christ, to speak for Christ, and to speak forth Christ. This is a strong proof that we Christians should be this kind of speaking people. We all have to realize that it is God’s desire that we Christians should be a speaking people, and we have to try our best to fulfill His desire. (CWWL, 1985, vol. 3, “The Home Meetings–the Unique Way for the Increase and the Building Up of the Church”, pp. 155-158
NAGTINGUHA ANG DIOS NGA MO-PROPESIYA ANG TANAN NIYANG KATAWHAN
Sa Numeros 11 naluwanan si Moses sa pag-atiman sa mga katawhan sa Israel, nga mga duha ka milyon ang gidaghanon. Gisultian sa Dios si Moses nga panawgon ang 70 ka mga anciano nga mogula gikan sa ilang mga tolda ug mag-usa sila ngadto sa Iyang tabernakulo. Sa niabot ang mga Anciano, nikusad ang Espiritu sa Dios taliwala nila, ug nagsugod silang tanan sa pagpropesiya. Nagsugod sila nga nahimong mga propeta nga namulong alang sa Dios (v.25). dunay duha sa ilang taliwala nga walay labot kanila diha sa tabernakulo. Nagsugod sab sila sa pagpamulong tungod kay anaa sab kanila ang Espiritu sa Ginoo. Sa nahibal-an kini ni Josue, wala siya malipay ug niingon, “Ginoo ko nga Moses,did-an mo sila!” (v.28). Bisan pa niana, nitubag si Moses, “Nangabugho ka ba alang nako? (v.29). husto gyong niuyon ning berikuloha sa pagpamulong ni Pablo diha sa 1 Corinto 14:31: “Makapropesiya mong tanan.”
Dili pagtagna ang gipsabot sa pulong propesiya kondili pagpamulong alang sa Dios. Kon namulong ka alang kanimo, dili kana pagpropesiya. Apan kon namulong ka alang sa Dios, kini ang pagpropesiya. Dililang kini, nagpasabot sab nga namulong uban sa Dios. Nagpasabot nga nagpalugwa kag Dios. Wala ra ka namulong alang sa Dios sa imong pagpamulong, apan ning klaseha nga diosnong pagpamulong namulong kag Dios ngadto sa uban. nagpagawas kag Dios ngadto sa uban sa imong pagpamulong… sa Isaias, nga basahon sa 66 ka mga kapitulo, tingali usa ra ka-kapitulo ang naghisgot sa pagpanagna. Apan namulong alang sa Dios ug uban sa Dios ang nabilin nga 65 ka mga kapitulo. Sama usab kang Jeremias. Dunay gamay nga mga panagna sulod sa 52 ka mga kapitulo sa Jeremias. Labing nagtagad ang Jeremias sa pagpamulong alang sa Dios ug uban sa Dios. Sama usab kang Ezekiel ug bisan sa ubang gamayng propeta. Si Moses ang bantugang propeta sa daang tugon. Namulong pag-ayo si Moses diha sa iyang lima ka mga basahon sa daang tugon, ang Pentateuch. Dinhi walay daghang mga panagna. Kadaghanan hinoon sa mga pagpamulong ug sinulat ni Moses maoy mga pagpamulong alang sa Dios ug pagpamulong uban sa Dios. Kon buot nimong masayran ang Dios, kinahanglan mobasa gyod ka ning lima ka mga basahon gikan sa Genesis hangtud sa Deuteronomio. Kon mobasa ka sa lima ka mga basahon ni Moses, mabati nimo nga pagpamulong uban sa Dios ning mga basahon alang nimo. Sa pinulongan karon, nagpaambit ning mga basahona og Dios nga gipadayag nagdto sa imong pagkatawo. Dili lang kini ang pagpamulong alang sa Dios apan pagpamulong sab uban sa Dios.
Dili lang diha sa mga tigom kondili sa atong adlaw-adlaw nga kinabuhi sab, kinahanglan mahimo tang tawo nga kanunayng namulong og Cristo sa matag panahon, kanunayng namulong uban ni Cristo sa matag panahon, kanunayng namulong alang ni Cristo sa matag panahon. Kon moduol ko nimo ug dili ko mamulong og bisan gamayng Cristo apan namulong hinoon kalabot sa imong iskwelahan, kalabot sa kahimtang sa kalibotan, kalabot sa Taiwan, kalabot sa Hongkong, kalabot sa imong syudad, ug kini ug kato, nagbuhat ra ko sama sa kalibotanong mga tawo. Bisan asa ug bisan kanus-a nga moabli ta sa atong baba, namulong og Cristo, namulong alang ni Cristo ug namulong uban ni Cristo. Klaro tang gisultian sa Mga Buhat 1:8 nga mga saksi tang tanan ni Ginoong Jesus: “Apan madawat ninyo ang gahum sa dihang mokunsad na ngaha ninyo ang Espiritu Santo, ug mahimo mong Akong mga saksi.” Usa ka mamulong ang usa ka saksi, nga namulong rag yod sa mga butang nga iyang gipanghimatuod. Mga saksi ta Niya, ug kinahanglan mamulong ta Niya, mamulong alang Niya, ug mamulong uban Niya sa matag kahimtang/okasyon….mahimo sab nimo kini. Niingon si Pablo, “Makapropesiya mong tanan” (1 Cor. 14:31). Makapamulong mong tanan og Cristo, makapamulong alang ni Cristo, makapamulong uban ni Cristo. Mamulong og Cristo sa tibuok adlaw. Sigurado gyod nga kon nahigugma ka sa Ginoo ug dunay hustong pakig-ambitay uban Niya matag adlaw, diha dayon dihogan ug mapuno gyod ka sa sulod sa matag adlaw sa pakig-ambitay nimo uban sa Ginoo. Diha-dayon, duna kay daghang ikasulti, duna kay daghang ikapamulong. Unsay ipamulong? Ipamulong si Cristo, ipamulong alang ni Cristo, ug ipamulong uban ni Cristo. Lig-ong timailhan kini nga kina isip mga cristohanon kinahanglan masama ta ning klaseha nga tawong kanunayng mamulong. Amgohan sab gyod nato nga gitinguha sa Dios nga masama ta niini isip Iyang mga katawhan, mosulay gyod sab ta sa atong tanan aron matuman ang Iyang gitinguha. (CWWL, 1985, vol. 3, “The Home Meetings–the Unique Way for the Increase and the Building Up of the Church”, pp. 155-158 in English)
The church in Zamboanga 