THE WAY TO PRACTICE THE HOME MEETINGS—SPEAKING IN THE CHURCH MEETINGS (1)
The second factor needed for the church meetings is speaking. If nobody speaks, that kills the church meeting. The lack of speaking kills the church meeting. The church meeting depends upon mutuality and speaking. The Scripture references for this message provide a base to fellowship concerning these two factors.
Acts 5:42 says, “Every day, in the temple and from house to house, they did not cease teaching and announcing the gospel of Jesus as the Christ.” This took place at the very beginning of the church life, following the day of Pentecost. After the thousands of new believers were saved, they met in the temple. The meeting in the temple was for the ministry, for Peter and John to minister, to speak, to preach, and to teach. Then verse 42 goes on to say that they met from house to house, in every house. What did they do there? They met to teach and to preach. No doubt they were teaching Christ, teaching the things concerning Christ. On the day of Pentecost after Peter’s preaching, three thousand were saved and right away began to meet. Surely they did not talk about the Jewish religion. They surely talked about what they had heard in Peter’s one message. They taught and they preached. They preached Jesus Christ as the glad tidings. In their meetings these two things were done; both involve speaking. To teach is to speak, and to preach is also to speak.
First Corinthians 12:1 says, “Now concerning spiritual gifts, brothers, I do not want you to be ignorant.”
Verse 2 continues, “You know that when you were Gentiles, you were always being led away to dumb idols, whenever and however you were led.” Paul is saying, “When you were Gentiles, you had a kind of service. You had a kind of worship, and that was to idols. All the idols are dumb. This means that you Gentile people did not worship a speaking God. You worshipped idols who do not speak, dumb idols. Therefore you also became dumb. But when you worship the living God who is speaking, by this worship you will be made to speak.” And this speaking is what Paul refers to by the word spiritual in verse 1. Although it is not wrong to insert the word gifts in verse 1, we have to study why Paul wrote only “spiritual.” He is not only talking about spiritual gifts. When we touch or when we exercise the spiritual gifts, we touch a spiritual realm, we touch spiritual things, not only the gifts. We touch an entire situation that is pneumatic, an entire situation that is spiritual…We must be spiritual persons to exercise spiritual gifts. The environment should be spiritual, the atmosphere should be spiritual, the situation should be spiritual, what we speak should be spiritual, the speaker should be spiritual, and even our wording, utterances, and expressions all should be spiritual.
[W]e, the Christians, worship a living God who is speaking all the time. Our worship to Him surely makes us speakers. Those dumb worshippers do not have a Bible because their god is not the speaking God. But we have a thick volume of sixty-six books. There are so many pages because our God is the speaking God. Hebrews 1:1-3 says that our God speaks. He has spoken in the Old Testament, and now He is speaking in the New Testament. He is the speaking God, so we Christians have to speak. (CWWL, 1985, vol. 3, “The Home Meetings–the Unique Way for the Increase and the Building Up of the Church”, pp. 146-148)
ANG PAAGI ARON MAHIMONG HANAS ALANG SA TIGOM SA BALAY – PAGPAMULONG DIHA SA MGA TIGOM SA IGLESIA (1)
Ang ikaduhang butang nga gikinahanglan alang sa mga tigom sa iglesia mao ang pagpamulong. Kon walay mamulong, makapatay kin isa tigom sa iglesia. Makapatay sa tigom sa iglesia ang kabos nga pagpamulong. Nagdepende sa mutualidad ug sa pagpamulong ang mga tigom sa iglesia. Naghatag og sukaranan alang sa pakig-ambitay kalabot sa duha ka mga butang ang reperensya sa kasulatan alang ning mensahea.
Mga Buhat 5:42, “Matag adlaw, diha sa templo ug sa balay-balay, wala sila mohunong sa pagtudlo ug pagmantala sa ebanghelyo ni Jesus ingon nga Cristo.” Nahitabo kini sa sinugdanan sa iglesiahanong kinabuhi, sunod sa adlaw sa pentecostes. Human sa linibo ka mga bag-ong magtotoo nga naluwas, nagtigom sila sa templo. Alang sa pagpangalagad ang tigom sa templo, alang ni Pedro ug Juan nga makapaambit, makapamulong, makasangyaw ug makapanudlo. Nipadayon ang bersikulo 24 sa pagsulti nga nagtigom sila gikan sa balay-balay, sa matag balay. Unsay gibuhat nila didto? Nagtigom sila aron magtudlo ug magsangyaw. Sigurado nga nagtudlo gyod sila og Cristo, nagtudlo sa mga butang kalabot ni Cristo. Sa adlaw sa pentecostes, human sa pgsangyaw ni Pedro sa ebanghelyo, tulo ka libo ang naluwas ug nagsugod dayon sila sa pagtigom. Sigurado gyod nga wala sila maghisgot kalabot sa relihiyon sa judiohanon. Sigurado gyod nga naghisgot sila kalabot sa usa ka mensahe nga nadungog nila kang Pedro. Nagtudlo sila ug nagsangyaw. Nagsangyaw sila og Cristo ingon nga maayong taho. Nabuhat ning duha ka mga butang sa ilang mga tigom; nga lakip og mga pagpamulong. Ang pagpamulong mao ang pagtudlo; ang pagsangyaw pagpamulong usab.
Unang Corinto 12:1 niingon, “ karon kalabot sa mga espirituhanong gasa, mga igsoon, dili ko gusto nga wala moy alamag.”
Nipadayon ang bersikulo 2, “Nasayran ninyo nga sa mga Gentil pa mo, kanunay mong gidaldal sa amang nga mga diosdios, gidaldal mo nila sa bisan anus-a ug sa bisan unsang paagi.” Nisulti si Pablo, “ sa mga Gentil pa mo, duna moy sama niini nga pag-alagad. Sama niini nga pagsimba, ug kana alang sa mga diosdios. Amang ang tanang mga diosdios. Nagpasabot nga kamong mga tawong Gentil wala man magsimba sa namulong nga Dios. Nagsimba mog diosdios nga dili makapamulong, amang nga mga diosdios. Busa nahimo usab mong mga amang. Apan kon magsimba mo sa buhing Dios, pinaagi niini nga pagsimba makapamulong gyod mo.” Kining pagpamulong maoy gitimaan ni Pablo sa pulong espirituhanon sa bersikulo 1. Bisan dili sayop kon lakip ang pulong gasa sa bersikulo 1, tun-an gyod nato kon nganong gisulat ni Pablo ang “espirituhanon” ra. Wala ra siya maghisgot kalabot sa espirituhanong gasa. Kon motandog o mobatasan ta sa espirituhanong gasa, makatandog ta sa espirituhanong ginsakpan, makatandog ta sa espirituhanong mga butang, dili gasa ra. Matandog nato ang tibuok kahimtang nga pneumatiko, tibuok kahimtang nga diin espirituhanon, kinahanglan espirituhanon ang kawanangan, ang gipamulong nato kinahanglan espirituhanon, kinahanglan espirituhanon ang mga namulong, bisan man ngani ang pulong nga gigamit, ang paagi sa pagpamulong ug ang mga pagpadayag kinahanglan espirituhanon kining tanan.
Kita, mga Cristohanon, nga nagsimba sa buhi nga Dios nga kanunayng namulong sa matag panahon. Sigurado gyod nga makapahimo natong mga tigpamulong sa pagsimba nato Kaniya. walay biblia ang mga amang nga magsisimba tungod kay dili Dios nga mamulong ang ilang Dios. Apan dunay tay baga nga 66 ka mga basahon. Daghan kaayog mga pahina tungod kay Dios nga mamulong ang atong Dios. Hebreohanon 1:1-3 niingon nga makapamulong ang atong Dios, namulong Siya sa daang tugon, ug namulong sab Siya karon sa bag-ong tugon. Mamulong Siya nga Dios, busa kinahanglan mamulong sab tang mga Cristohanon. (CWWL, 1985, vol. 3, “the Home Meetings – the Unique Way for the Increase and the Building Up of the Church”, pp. 146 – 148)
The church in Zamboanga 