CONCERNING CONTACTING THOSE WHO HAVE BACKSLIDDEN AND THE NEED TO EXERCISE OUR SPIRIT
We can spend only a certain amount of time to recover the backsliding ones, because we have the sinners and the new ones waiting for our help. When we contact a backsliding one, the first thing we have to learn is how to say something definite and to the point. If a certain brother is backslidden and has been distracted for years, we need to have a thorough fellowship with him to find out where he stands. Then we can give him the appropriate antidote. To give people the proper antidote, we need to learn much. If we talk too much, that would not work. If we talk too little, that is not adequate.
We may spend the next two or three months to contact the other saints among us. Then we need to contact the unbelieving sinners. If we can get a backsliding one recovered, that is wonderful. If we cannot get him recovered, we still should not be disappointed, because we have sown something into him.
As we contact others, we need to exercise our spirit so that the Spirit may have a way to move on. Quite often, what we speak would not work, but what we express, what we impress people with, is what works. Maybe our words will not influence someone, but what we are will. If we have something real and living of the Lord, this will impress people. Quite often, this impression will not work out something right away. Maybe after six months, someone would be brought back to the Lord through the impression that he received of you. There is no need for us to be disappointed, because we are sowing. With any kind of sowing, there is a reaping.
It is so easy for us to remain in our oldness. What we speak may be good, but it will not be effectual if we do not have our spirit exercised with the Holy Spirit expressed. If we do not exercise our spirit, our sharing cannot be a real spiritual help to others. We must learn to exercise our spirit in everything.
We need to make everything we do definite through our prayer and with our experience of the Spirit. Then we have to match the Spirit with our exercise of our spirit. We need these two things: to experience the Spirit and to match it with the exercise of our spirit. We are all short of this. When we come together in our group meetings, we must exercise our spirit and speak with our spirit.
The Christian life actually is just the life of the Spirit. We need the Holy Spirit, and the only way to get into this Holy Spirit is to pray. Only prayer can usher you into the Spirit. When you pray adequately, spontaneously you will have the infilling of the Spirit and the outpouring of the Spirit. (CWWL, 1991-1992, vol. 3, “Fellowship Concerning the Urgent Need of the Vital Groups”, ch. 25, pp. 581-583)
KALABOT SA PAGKONTAK SA MGA NANGAPANDOL UG ANG PANGINAHANGLAN SA PAGGAMIT SA ESPIRITU
Duna ra tay mubo nga panahon sa pagpahiuli sa mga nangapandol, tungod kay dunay mga makasasala ug mga bag-ong igsoon ang nagpaabot sa atong pagtabang. Sa mokontak tag igsoon nga nangapandol, ang unang butang nga kat-onan gyod nato mao nga unsaon pagpamulong og piho ug anaa dayon sa punto. Kon napandol ang usa ka brother ug nasamok pag-ayo sa pipila na ka mga tuig, kinahanglan maanaa tay bug-os nga pakig-ambitay kaniya kon asa ang iyang baroganan. Makahatag dayon ta kaniya og hustong tambal. Kinahanglan gyod ta makat-on pag-ayo , sa paghatag sa mga tawo sa hustong tambal. Dili magpulos kon mamulong tag daghan. Dili usab paigo kon mamulong tag mubo ra.
Mogugol tingali tag duha o tulo ka mga bulan sa pagkontak sa ubang mga balaan taliwala nato. Mokontak dayon ta sunod sa mga dili-magtotoo nga makasasala. Kahibulongan kaayo kon maka-pahiuli ta og usa ka napandol. Dili gyod ta maguol kon dili ta makapahiuli kaniya, tungod kay duna na may binhi nga napugas nato kaniya.
Kon mokontak ta sa uban, mogamit gyod ta sa espiritu aron maanaay pamaagi ang Ginoo nga makapadayon. Usahay, dili makabuhat ang atong gipamulong, apan ang gipadayag nato, ang buot natong ipakita sa tawo, mao hinoon ang nakabuhat. Tingali dili makaimpluwensya sa tawo ang atong pulong, apan makaimpluwensya ang kon unsa ta. Makadani sa mga tawo kon duna tay buhi ug nagkinabuhi nga iya sa Ginoo. Usahay, dili dayon mobuhat kining pagpadayaga. Tingali mga unom ka bulan, dunay mobalik sa Ginoo tungod sa iyang nakita nga nadawat niya gikan nimo. Dili na kinahanglan nga masubo ta, tungod kay nagpugas man ta. Kon dunay pagpugas sa bisan unsa, duna gyoy pag-ani.
Sayon ra alang nato makapabilin sa atong pagkadaan. Maayo tingali ang atong gipamulong, Apan dili epektibo. Kon wala tay paggamit sa espiritu nga wala mapadayag. Kon dili ta mogamit sa atong espiritu, dili mahimong tinuod nga tabang sa uban ang atong pagpaambit. Kat-onan gyod natong mogamit sa atong espiritu sa bisan unsang butang.
Mobuhat gyod ta sa tanang butang nga bug-os pinaagi sa atong mga pag-ampo ug sa mga kasinatian nato sa espiritu. Uyonan dayon nato ang Espiritu uban sa paggamit nato sa espiritu. Nagkinahanglan ta ning butanga: sa pagsinati sa Espiritu ug uyonan kini pinaagi sa paggamit sa espiritu. Nakulangan gyod tang tanan niini. Kon magtigom ta diha sa atong tigom sa grupo, mogamit gyod ta sa atong espiritu ug mamulong uban sa espiritu. Sa pagkatinuod kinabuhi sa espiritu ang cristohanong kinabuhi. Nagkinahanglan sa Balaang Espiritu, ang bugtong paagi nga maanaa ta niini mao ra ang pag-ampo. Pag-ampo ra gyod ang makadala nimo sa Espiritu. Kon paigo, ug diha dayon kang mag-ampo mabatonan nimo ang pagpuno sa Espiritu ug ang pag-awas sa Espiritu. (CWWL, 1991-1992, VOL.3, “Fellowship Concerning the Urgent Need of the Vital Groups”, ch. 25, pp. 581-583)
The church in Zamboanga 