THE VISION OF FRUIT-BEARING IN THE GOSPEL OF JOHN (2)
For the branch to abide in the vine is the living of a life under all kinds of conditions—the sunshine, the blowing wind, the rain, the heat, and the cold. In other words, to abide in the Lord is to live a life in Him under all kinds of suffering. Actually, the vine tree suffers day and night for and until the season when it will produce its fruit (see Hymns, #635).
It was not our decision to choose to be a branch of Christ, the true vine. The Lord said, “You did not choose Me, but I chose you, and I set you” (v. 16). The word set is a strong word. It is not just that the Lord has appointed us or arranged something for us but that He has set us. This is our destiny. The destiny of the lovers of Christ is to bear fruit.
According to John 15, fruit-bearing is not an easy thing (vv. 18-25). The vine suffers for many months before its season comes to bear fruit. After the fruit of the vine is harvested, the whole vine is stripped. In the winter the vine endures the cold and the snow until the spring begins. Then it begins once again to bear fruit. The fruit-bearing process is a process of suffering the sunshine, the blowing wind, and the rain.
I have been speaking about our need to bear fruit for the Lord’s increase since 1984, but most of the saints expect instant results. They may think that they can pray for a short period of time, and then the Lord will sovereignly arrange for them to meet someone who will be saved and added to the church. In Taipei we contacted half a million homes and baptized thirty-eight thousand people in less than seventeen months, but we did not see much remaining fruit from this.
If George Müller were here, he would tell us that to bear fruit is not a quick thing. He made a list of people and prayed for them daily until each of them was saved. In his autobiography he says that there was still one person for whom he was praying that was still not saved. But after he died, this person was saved by the Lord. We must see that fruit-bearing is a seasonal matter. It is the same with bearing children. Once a woman has conceived a child, she must wait for nine months to deliver this child. The time of the child’s birth cannot be decided by her.
We must remember that the bearing of fruit is according to the proper season. On the other hand, some vine trees may not bear any fruit for one reason or another. This means that the vine lived in vain for one year with no fruit. The vine did not bear fruit because it lived wrongly. Whether or not we will gain some fruit by the end of the year depends upon how we live in the coming months. (CWWL, 1991-1992, vol. 3, “Fellowship Concerning the Urgent Need of the Vital Groups”, ch. 23, pp. 561-562)
ANG PANAN-AWON SA PAGPAMUNGA DIHA SA EBANGHELYO NI JUAN (2)
Alang sa sanga nga makapabilin diha sa parras mao ang pagkinabuhi sa kinabuhi nga nailalom sa tanang matang nga kahimtang – paghayag sa adlaw, naghuyop nga hangin, ang kainit, ug tingtugnaw. Sa laing pagkasulti, ang pagpabilin sa Ginoo mao ang magkinabuhi sa kinabuhi nga nailalom sa tanang matang nga pag-antus. Sa pagkatinuod, nag-antus adlaw gabie ang punoan sa parras alang ug hangtud sa panahon nga makapalugwa na kinig iyahang bunga (alawiton 635)
Dili ato nga desisyon nga mahimong sanga ni Cristo, ang tinuod nga parras. Ang Ginoo niingon, “wala mo nipili Nako, apan gipili mo Nako, ug gipahamutang Ko kamo” (v.16). lig-on nga pulong ang pulong gipahamutang. Dili lang nga gitudlo ta o gipahaluna alang nato apan gipahamutang ta sa Ginoo. Kini ang atong padulngan. Ang padulngan sa mga nahigugma ni Cristo mao ang pagpamunga.
Sumala sa Juan 15, dili sayon nga butang ang pagpamunga (vv. 18-25). Mag-antus gyod ang punoan sa parras sa pila ka mga bulan ayha moabot ang panahon nga makapamunga kini. Human nga anihon ang bunga sa parras, huboan dayon ang tibuok punoan sa parras. Sa panahon sa tingtugnaw mag-antus ang punoan sa parras sa katugnaw ug sa niebe hangtud nga magsugod ang pagpamulak. Magsugod na dayon kini pag-usab sa pagpamunga. Ang kahikayan sa pagpamunga mao ang kahikayan sa pag-antus sa kahayag sa adlaw, sa paghuyop sa hangin, ug sa ulan.
Sugod sa 1984 namulong na ko kalabot sa atong panginahanglan sa pagpadaghan, apan daghan sa mga balaan ang naghunahuna og diha-dayon nga resulta. Maghunahuna sila nga maka-ampo sila sa mubo ra nga panahon, ug magbuot dayon ang Ginoo nga mopahaluna alang nila aron makatagbo og tawo nga maluwas ug madungag diha sa iglesia. sa Taipei nagkontak mi og tunga sa milyon nga mga balay ug nakabautismo og 38 ka libo ka mga tawo sa hapit 17 ka mga bulan, apan wala kaayo mi nakita nga mga nagpabiling mga bunga gikan niini.
Kung nag-uban nato si Gerge Muller karon, sultian gyod ta niya nga dili dali nga butang ang pagpamunga. Naghimo siyag lista sa mga tawo ug gi-ampo kini hangtud matag-usa nila nangaluwas. Sa iyang autobiograpiya niingon siya nga duna pay usa ka tawo nga iyang giampo nga wala pa naluwas . Apan sa namatay na siya, giluwas kining tawhana pinaagi sa Ginoo. Kinahanglan makita nato nga dunay panahon ang pagpamunga. Sama usab kini sa pagpanganak. Kon manamkon na ngani ang babayi og bata, magpaabot gyod siyag 9 ka mga bulan aron ipagawas kining bataa. Dili iyaha nga desisyon ang panahon kon kanus-a ipanganak ang bata.
Hinumdoman gyod nato nga sumala sa hustong panahon ang pagpamunga. Sa unang bahin, pipila sa mga punoan sa parras ang dili makapamunga tungod sa usa ka hinungdan o unsa ba. Nagpasabot kini nga nagkinabuhi ang punoan sa parras sa usa ka tuig sa kawang ra nga walay bunga. Wala nakapamunga ang punoan sa parras tungod tingali kay sayop man kining nagkinabuhi. Makapamunga man ta o dili sa kataposan sa tuig nagdepende kini kon giunsa nato pagkinabuhi sa sunod nga mga bulan. (CWWL, 1991 – 1992, vol. 3, “Fellowship Concerning the Urgent Need of the Vital Groups”, ch. 23, pp. 561 – 562)
The church in Zamboanga 