THE VISION OF FRUIT-BEARING IN THE GOSPEL OF JOHN (1)
There is not a charge to proclaim the gospel at the end of John as there is in the synoptic Gospels. The last chapter of John describes a situation in which Peter became disappointed. Because of his disappointment, he went fishing, going back to his old occupation (21:3). When he took the lead to go fishing, the other disciples followed him. They fished through the entire night and caught nothing, but in the morning the Lord suddenly appeared to them and told them to cast their net on the right side of the boat. When they did this, they caught an abundance of fish (v. 6).
John tells us they caught one hundred fifty-three fish (v. 11). But without these fish, and even on land, where there were no fish, the Lord prepared fish and bread for His disciples (v. 9). In John 21 the Lord Jesus did not come to charge the disciples to go and disciple the nations. He was training them to have faith in Him for their living. The first word the Lord uttered to them was this: “Little children, you do not have any fish to eat, do you?” (v. 5). This shows that He was caring for their daily living, their daily necessity.
After they had eaten breakfast, the Lord asked Peter three times if he loved Him. Peter was not bold to say as he did before the Lord’s crucifixion that he would never deny the Lord. Peter responded by telling the Lord that he loved Him, and he eventually said, “Lord, You know all things; You know that I love You” (v. 17). After Peter’s responses to His questions, the Lord charged him to feed His lambs, shepherd His sheep, and feed His sheep (vv. 15-17). This is the Gospel of John’s way to tell us how to bear the remaining fruit of the gospel.
John speaks directly about bearing fruit, however, not at the end of his Gospel but in chapter 15. In verse 16 the Lord said, “You did not choose Me, but I chose you, and I set you that you should go forth and bear fruit and that your fruit should remain.” John does not speak of preaching the gospel as the other Gospels do. He speaks of fruit-bearing. The vine bears fruit only once a year. If you want fruit from the vine, you cannot pray and have much fruit the next morning. That would be a real miracle, but the bearing of fruit by the vine is not like this. If you look at the vine today, it seems that it is the same as it was yesterday because the season has not yet come for it to bear fruit. Besides having no fruit, it may not even have any blossoms.
The real fruit-bearing in the Christian life is just like the vine. It is yearly and according to season. The period of time before the bearing of fruit in its season will test you. You may think that you are waiting to bear fruit and that this waiting is a waste of time. But if you would ask the vine, the vine would say that the time was not wasted. That time is not a waiting period for the vine but part of a producing period. The vine is in the stage of producing even in the winter, and eventually in its season the fruit appears.
John 15 is a very valuable and deep chapter in the Bible. A number of Bible teachers teach only the abiding in the Lord from this chapter. Actually, however, John 15 stresses the bearing of fruit. Abiding is not for the sake of abiding; abiding is for the sake of fruit-bearing. If you abide in the Lord for your whole life and do not bear any fruit, your abiding means nothing. The stress in John 15 is not on abiding. The key is abiding, but the stress is fruit-bearing. We can have the fruit-bearing by abiding. (CWWL, 1991-1992, vol. 3, “Fellowship Concerning the Urgent Need of the Vital Groups”, ch. 23, pp. 559-561)
ANG PANAN-AWON SA PAGPAMUNGA DIHA SA EBANGHELYO NI JUAN (1)
Walay sugo nga imantala ang ebanghelyo sa kataposan sa Juan nga naa diha sa lakbit-asoy nga mga ebanghelyo. Nagtimaan hinoon ang kataposang kapitulo sa Juan sa kahimtang diin naluyahan si Pedro. Tungod sa iyang pagkaluya, nibalik siya sa pagpangisda, nibalik sa iyang daang trabaho. Sa nanguna siya sa pagpangisda, nisunod sab niya ang ubang mga tinun-an. Nangisda sila sa tibuok gabie ug walay nakuha, apan sa pagkabuntag diha dayon nagpakita ang Ginoo kanila ug gisultian sila nga itambog ang ilang pukot sa pikas daplin sa sakayan. Sa gibuhat nila kini, nakakuha silag isda nga daghan gyod (v.6).
Gisultian ta ni Juan nga nakakuha silag usa ka gatos ug kalim-an ug tulo ka mga isda (v.11). Apan bisan wala ning mga isdaa, bisan sa malang yuta, diin walay mga isda, nag-andam ang Ginoo og isda ug tinapay alang sa iyang mga tinun-an (v.9). Wala moabot ang Ginoo aron mosugo nga manglakaw ang mga tinun-an ug himoong tinun-an ang tanang mga nasud diha sa Juan 21. Gibansay hinoon Niya sila nga maanaay pagtuo diha Niya alang sa ilang panginabuhi. Ang unang pulong nga gipamulong sa Ginoo kanila mao kini: “Mga bata wala moy isdang makaon, dili ba?” (v.5). Nagpakita kini nga nangatiman Siya alang sa ilang inadlawng panginabuhi, ilang inadlawng panginahanglan.
Human nila sa pagkaon og pamahaw, gipangutana sa Ginoo si Pedro sa ikatulong beses kon nahigugma siya Niya. Dili kusganon si Pedro sa pagtubag sama sa gibuhat niya sa wala pa ang pagkalansang sa krus sa Ginoo nga diin dili gyod niya ilimod ang Ginoo. Nitubag si Pedro sa pagsulti sa Ginoo nga nahigugma siya Niya, ug sa ngadto-ngadto niingon siya, “Ginoo, nasayud ka sa tanang butang; nasayud ka nga nahigugma ko nimo” (v.17). human sa pagtubag ni Pedro sa Iyang mga pangutana, gisugo siya sa Ginoo nga pakan-on ang Iyang mga karnero, atimanan ang iyang mga nating karnero, ug pakan-on ang Iyang mga nating karnero (vv.15-17). Kini ang paagi sa ebanhelyo sa Juan nga gisultian ta kon unsaon maanaay nagpabiling mga bunga diha sa ebanghelyo.
Derektang namulong si Juan kalabot sa pagpamunga, apan dili sa kataposan sa iyang ebanghelyo kondili sa kapitulo 15. Sa bersikulo 16 ang Ginoo niingon, “ dili kamo ang nipili Nako, apan Ako ang nipili ninyo, ug gipahamutang mo Nako aron manglakaw mo ug mamunga ug magpabilin unta ang inyong bunga .” wala namulong si Juan sa ebanghelyo sama sa gibuhat sa ubang ebanghelyo. Namulong hinoon siya kalabot sa pagpamunga. Mamunga ra ang parasan kas-a sa usa ka tuig. Kon gusto kag bunga gikan sa parras, dili ka mag-ampo ug maanaay bunga sa sunod buntag. Tinuod kana nga milagro, apan ang pagpamunga sa parasan dili sama niini. Kon molantaw ka sa parras karon, morag sama ra kini kagahapon tungod kay wala pa niabot ang panahon nga mamunga kini. Kon wala ngani bunga, wala man ngani pagpamutot.
Ang tinuod nga pagpamunga sa Cristohanong kinabuhi ikapasama sa parras. Tinuig kini ug sumala sa panahon. Ang kadugayon sa panahon nga dili pa kini mamunga maoy pagsulay nimo. Maghunahuna tingali ka nga naghulat ka nga mamunga kini ug pag-usik ra sa panahon ang paghulat nimo. Apan kon pangutan-on nimo ang parras, motubag tingali ang parras kanimo nga dili usik ang panahon. Dili panahon sa pagpaabot kanang panahona apan hinoon bahin kini sa panahon sa pagpalugwa. Naa man ngani sa ang-ang sa pagpalugwa ang parras bisan og ting-tugnaw, ug sa ngadto-ngadto mamunga kini sa iyang panahon.
Halangdon ug lalom nga kapitulo sa biblia ang Juan 15. Pipila sa mga magtutudlo sa biblia nga nagtudlo ra kalabot sa pagpabilin gikan ning kapituloha. Sa pagkatinuod, bisan pa niana, naghatag og hibug-aton sa pagpamunga ang Juan 15. Dili alang sa pagpabilin ang pagpabilin; alang sa pagpamunga ang pagpabilin. Kon magpabilin ka sa Ginoo sa tibuok nimong kinabuhi ug wala namunga, walay pulos ang imong pagpabilin. Dili sa pagpabilin ang hibug-aton sa Juan 15. Pagpabilin ang yawe, apan pagpamunga ang gihatag hibug-aton. Maanaa tay pagpamunga pinaagi sa pagpabilin. (CWWL, 1991 – 1992, vol. 3, “Fellowship Concerning the Urgent Need of the Vital Groups”, ch. 19, pp. 559 – 561)
The church in Zamboanga 