SPEAKING IN AN “OFFICIAL” WAY
We also need to learn to speak in the “official” way. We need to learn to speak loudly, slowly, clearly, and “officially,” in a weighty way that imparts some definite points of the truth to others. Otherwise, our speaking will not convey anything definite to the hearers.
Whether we are old or young, we should not consider the meetings as a small thing. The meetings are not a small thing. They are gatherings in the Lord, with the Lord, and before the Lord. Hence, whatever we do, we must do it full of reverence, with a holy fear. In the meetings whatever we speak, whether in prayer, in calling a hymn, in offering praise, or in prophesying, we must do it “officially”; that is, we must speak loudly, properly, and slowly so that everyone can hear and everyone will listen and receive something. Otherwise, we will become a burden and a deadening factor to the meetings. To speak something in the meetings is absolutely different from speaking in any other kind of environment or circumstance. In the meetings our speaking is before God; thus, it is holy.
Too often our speaking is full of wasted words. In contrast, the speaking of the Lord Jesus in the four Gospels was brief, fitting, purified, clean, and without wasted words. When we stand up in the meetings to speak for the Lord, we must have the assurance that what we are going to speak is something with weight, with light, and with the life supply. Furthermore, we must learn to speak in an “official” way.
First, you need to make a decision to read the Life-study messages in order to learn the truth. I strongly recommend that all the saints read quickly through the Life-studies on Genesis and the fourteen Epistles of Paul. After reading those messages, you will be different. Second, you need to stop all your unnecessary talk. Under the Lord’s inner restricting, you should learn not to speak unnecessarily to anyone, but just to talk to the Lord. Often I have the desire to speak to my wife concerning a certain matter. However, many times the inward prohibition is there, telling me that I do not need to speak to my wife concerning that matter. Sometimes I disregard that prohibition, and afterward I regret and confess to the Lord, asking Him to forgive me for speaking something that is unnecessary. We may not say anything sinful, and we may not criticize anyone; we may want only to relate some information to people. However, often the Lord will inwardly prohibit us from doing this. If we will go along with the Lord and cut off our unnecessary talk, the Lord will use our mouth to speak His word. Our mouth will be sanctified for the speaking of the word of the Lord.
Third, whether we speak to our spouse, to our children, or to the brothers, we need to learn to speak only what is worthwhile. Fourth, we need to learn to be “official”; that is, we should learn not to speak lightly, but carefully, speaking every word in an “official” way. (CWWL, 1991-1992, vol. 3, “Fellowship Concerning the Urgent Need of the Vital Groups”, ch. 19, pp. 528-529)
MAMULONG SA “OFFICIAL” NGA PAAGI
Kat-onan sab gyod nato mamulong sa “official nga paagi”. Kat-onan nato mamulong og kusog, hinay-hinay, klaro, ug “officially,” sa bug-at nga paagi nga nagpaambit og piho nga kamatuoran sa uban. Kay kondili, dili ta makapaambit og maayo sa mga naminaw.
Bisan tigulang o batan-on dili gyod ta maghunahuna nga gamayng butang ra ang mga panagkatigom. Dili gamayng butang ang mga panagkatigom. Tigom kini diha sa Ginoo, uban sa Ginoo, ug atubangan sa Ginoo. Busa, bisan unsay atong buhaton, buhaton gyod nato kini nga dunay balaan nga pagtahod, balaang kahadlok. Bisan unsay atong ipamulong nato diha sa tigom, sa pag-ampo ba, sa pagtawag sa alawiton, sa paghalad og mga pagdayeg,ug sa mga propesiya, buhaton gyod nato kini sa “official” (sakto) nga paagi, mao nga mamulong tag kusog, husto, ug hinay-hinay aron makapamati ang matag usa ug makadawat sa pagpaambit. Kay kondili, mahimo hinoon luwan o butang nga makapatay diha sa mga tigom. Ang mamulong diha sa mga tigom bug-os gyong lahi sa mga pagpakigsultianay nato sa lahing palibot o sirkumstansya. Atubangan sa Dios ang atong mga pagpamulong diha sa tigom; busa, balaan kini.
Usahay puno sa basura ang atong mga pagpamulong. Sa kapulihay, piho, takdo sa panahon, putli, hinlo ug walay sayang nga mga pulong ang mga pagpamulong sa Ginoo diha sa upat ka mga ebanghelyo. Kon motindog ta aron mamulong alang sa Ginoo diha sa mga tigom, maanaa gyod tay kasigurohan nga mamulong tag mga butang nga bug-at, dunay kahayag, ug uban sa sangkap sa kinabuhi. Dugang pa, kat-onan gtod nato mamulong sa “official” nga paagi.
Una, modesider gyod ka nga mobasa sa mga pagtuon-sa-kinabuhi aron makakat-on sa kamatuoran. Nag-awhag ko sa tanang mga balaan nga mobasa gyod sa pagtuon-sa-kinabuhi sa Genesis ug sa 14 ka mga sulat ni Apostol Pablo. Human nimo pagbasa ning mga mensahea, mausab gyod ka. Ikaduha, undangan na gyod nimo ang imong mga dili importanteng mga pagpamulong. Pinaagi sa sulodnong paglimiti sa Ginoo, kat-onan nimo nga dili mamulong og dili importanteng pulong sa bisan kinsa, apan mamulong hinoon sa Ginoo. Usahay duna koy tinguha nga mosulti sa akong asawa kalabot sa usa ka butang. Apan makadaghan nga naa ang sulodnong paglimiti, nga mosulti nako nga dili nako isulti sa akong asawa ning butanga. Usahay, ibalewala nako ang paglimiti, human niana magmahay ko ug mosugid ko sa Ginoo, mohangyo Kaniya nga pasayloon ko sa pagsultig mga butang nga dili importante. Tingali mosulti tag dili masal-anon, ug dili man ngani ta mangdaot sa uban; ganahan ra tingali gyod ta mosulti og impormasyon sa laing tawo. Apan, usahay dili ta togotan sa Ginoo nga buhaton ning mga butanga. Kon mouyon ta sa Ginoo ug putlon ang atong mga dili importanteng mga pagpamulong, gamiton ang atong baba sa Ginoo aron ipamulong ang Iyang pulong. Mabalaan ang atong mga baba alang sa pagpamulong sa pulong sa Ginoo.
Ikatulo, bisan namulong ta sa atong asawa, mga anak, o mga igsoon, kat-onan gyod nato nga ipamulong kadto rang mahinungdanon. Ikaupat, kat-onan gyod nato mahimong “official”; kana mang kat-onan nato nga dili mamulong og taphaw, apan mag-amping hinoon, mamulong sa mga pulong sa “official” nga paagi. (CWWL, 1991 – 1992, vol. 3, “Fellowship Concerning the Urgent Need of the Vital Groups”, ch. 19, pp. 528 – 529)
The church in Zamboanga 