DEALING WITH OUR DISPOSITION, CHARACTER, AND PECULIAR TRAITS
We need to pray for the dealing with our disposition, character, and peculiar traits. A brother may be born as a slow person. That is his disposition, so he needs to allow the cross to be applied to his slowness. He should even condemn his slowness. Sometimes people take the excuse that because they were born a certain way, they cannot help themselves. But we should not take such an excuse. If a person is born slow, he must learn to take Christ to do things quickly.
Our peculiar traits also frustrate our usefulness. In the Far East many years ago, there was a co-worker among us who had an outstanding peculiar trait. Brother Nee told me regarding this brother that if you wanted him to go east, you had better ask him to go west. He was a person who would do the opposite of what he was asked to do. That was his peculiarity. Each one of us has at least ten percent peculiarity in our disposition. When a brother asks his wife to close the door, she might say, “Why not leave it open?” When he asks her to open the door, she would say, “Why not leave it closed?” This is her peculiarity. Of course, the husbands also have their peculiarity. Everyone has peculiarities, so we all need the experience of the cross. If our disposition, character, and peculiarity are not dealt with, our group meetings will not be vital.
In order to deal with our disposition, character, and peculiarity, we need to see a vision that we have been crucified on the cross (Gal. 2:20a). We should pray, “Lord, thank You that on the cross You have crucified my disposition, my character, and my peculiarity.” We need to see a vision of Christ’s crucifixion. By His mercy and grace we need to accept this vision and then proceed to live by the Spirit. In our daily life the Spirit applies Christ’s death to all the negative things in our being.
Each of us has his particular disposition. One brother has his particular way to come to the meeting and to find a seat in the meeting. Even in coming to the meeting and finding a seat in the meeting, he does not obey the Spirit, but he obeys his peculiarity. If the usher would try to seat this brother in another place, this brother might be offended. We need to consider how often we obey the Spirit during the day. Mostly we act, move, and behave according to our disposition, character, and peculiarity. (CWWL, 1991-1992, vol. 3, “Fellowship Concerning the Urgent Need of the Vital Groups”, ch. 17, pp. 512-513)
BATOKAN ANG ATONG DISPOSISYON, BATASAN UG TALAGSAONG KINAIYA
Mag-ampo gyod ta aron mabatokan ang atong disposisyon, batasan ug talagsaong kinaiya. Tingali gipanganak nga hinayon ang usa ka brother. Mao kini ang iyang disposisyon, busa nagkinahanglan siya sa pagtugot sa krus aron maaplikar sa iyang pagkahinayon. Dumtan pa ngani niya ang iyang pagkahinayon. Usahay himoon kini nga maoy ikabalibad tungod kay gipanganak sila sa sama niini nga paagi, dili sila makatabang sa ilang kaugalingon. Apan dili gyod nato himoon kini nga pagbalibad. Kon gipanganak nga hinayon ang usa ka tawo, kat-onan gyod niya sa paghimo ni Cristo nga mobuhat sa pas-pas.
Ang atong talagsaong kinaiya, makapakyas sab kanato sa atong pagkamapuslanon. Daghang mga tuig nga nilabay didto sa Far East, dunay isig-ka-magbubuhat taliwala namo nga dunay hilabihan nga talagsaong kinaiya. Gisultian ko ni brother Nee kalabot ning igsoona nga kon buot nimo nga moadto ning igsoona sa silangan, mas maayo nga paadtoon nimo siya sa kasapdan (west). Tawo siya nga mobuhat sa kaatbang (opposite) kon unsay ipabuhat kaniya. Kini ang iyang talagsaong kinaiya. Matag usa nato dili moubos nga duna gyoy pulo ka porsyento nga talagsaong kinaiya sa atong disposisyon. Kon mohangyo ang usa ka brother sa iyang asawa nga isarado ang pultahan, motubag tingali siya, “ngano diay kon pasagdan nga abli?” kon mohangyo siya niya nga ablihan ang pultahan, motubag tingali siya, “ngano diay kon pasagdan nga abli?” kini ang iyang talagsaong kinaiya. Matag usa nato dunay talagsaong kinaiya, busa tanan nato nagkinahanglan sa kasinatian sa krus. Kon dili mabatokan ang atong disposisyon, batasan ug talagsaong kinaiya, dili mahimong lagsik ang atong grupo.
Aron mabatokan ang atong disposisyon, batasan ug talagsaong kinaiya, kinahanglan makita nato ang panan-awon nga gilansang na ta sa krus (Gal. 2:20a). mag-ampo gyod ta, “Ginoo, salamat kay sa krus Imong gilansang ang akong disposisyon, akong batasan , ug akong talagsaong kinaiya.” Kinahanglan makita nato ang panan-awon sa pagkalansang sa krus ni Cristo. Pinaagi sa Iyang kalooy ug grasya , madawat nato kini nga panan-awona ug makapadayon sa pagkinabuhi sa Espiritu. Giaplikar nato ang kamatayon ni Cristo sa atong adlaw-adlaw nga kinabuhi sa tanang negatibong butang sa atong pagkatawo.
Matag usa nato dunay talagsaong disposisyon. Dunay usa ka brother nga dunay talagsaong paagi sa iyang pagtambong sa tigom ug sa pagpangita og lingkoranan diha sa tigom. Bisan ang pagtambong sa tigom ug pagpangita og lingkoranan diha sa tigom, dili gyod siya magmasinugtanon sa Espiritu, apan hinoon mosugot sa iyang talagsaong kinaiya. Kon sulayan sa mga tigpahiluna nga ibalhin siya sa laing lingkoranan, Masilo tingali ning igsoona. Hunahunaon gyod nato kon pila ka higayon nga nagmasinugtanon ta sa Espiritu sa tibuok adlaw. Kadaghanan mobuhat ta, molihok ta ug mobatasan sumala sa atong disposisyon, batasan, ug talagsaong kinaiya. (CWWL, 1991-1992, vol.3, “Pakig-ambitay kalabot sa Dinaliang Panginahanglan diha sa Lagsik nga mga Grupo)
The church in Zamboanga 