CONSIDERING ONE ANOTHER SO AS TO INCITE ONE ANOTHER TO LOVE AND GOOD WORKS (1)
Verses 24 and 25 of Hebrews 10 are the basis for our practice of the group meetings. These verses say, “Let us consider one another so as to incite one another to love and good works, not abandoning our own assembling together, as the custom with some is, but exhorting one another; and so much the more as you see the day drawing near.” These verses first say that we need to consider one another. This implies that we have a genuine care for all the members of our vital group. To care for one another means to consider one another. Today we may not care for others. We do not really care whether or not a certain brother comes to the meeting or whether or not a certain sister is sick. The genuine care for one another needs to be recovered among us
Proper wives always have their husbands in their consideration. A sister may make sure that her husband has a coat to wear as he is leaving the house. This means that she is considering her husband, caring for her husband. We need to have this kind of practical care for one another. To consider one another in a practical way is to love one another. We say that we love one another, but in what way do we love? We may not care for anyone in a practical way. Love means practical care and consideration. When we consider one another, we incite one another to love and good works. We stir up one another. If someone cares for me, that spontaneously stirs me up, incites me, to love and good works. To love here is not an infinitive. Love is a noun, just as good works is a noun. We incite one another to love and good works by caring for one another, considering one another.
If a brother has lost his job, we should pray for him. We should also consider his material situation. This is real love. James in his Epistle says, “If a brother or sister is without clothing and lacks daily food, and any one of you says to them, Go in peace, be warmed and filled, yet you do not give them the necessities of the body, what is the profit?” (2:15-16). In his first Epistle, John says, “Whoever has the livelihood of the world and sees that his brother has need and shuts up his affections from him, how does the love of God abide in him? Little children, let us not love in word nor in tongue but in deed and truthfulness” (3:17-18). If we see brothers who are in need and merely tell them that the Lord will take care of them, that is not love. That is vain talk. We should care for one another, consider one another, in a practical way.
This kind of care stirs up our love and our good works. These good works may refer to small things or big things that are related to God’s economy. A saint in your group may not think about God’s economy. God’s economy seems too abstract and unattainable to him. He thinks that we talk much about God’s economy but that this has nothing to do with our present need in our daily life. Through our loving care for this brother, he will be incited to consider God’s economy. Without such a loving care and consideration of one another, we may be very indifferent toward the things of God’s economy concerning Christ and the church. But once a brother is loved in some practical care, that impresses him and incites him to think about the Christian life and about God’s economy. When a brother who is Italian cares for another brother who is Chinese, this is a marvelous testimony. This shows that the different races are swallowed up in the new man and testifies of the practical love among the members of the Body of Christ. (CWWL, 1991-1992, vol. 3, “Fellowship Concerning the Urgent Need of the Vital Groups”, ch. 17, pp. 510-512)
MAGTINAGDANAY SA USAG USA ARON MAKADASIG SA USAG USA SA PAGHIGUGMA UG SA MAAYONG BUHAT (1)
Ang bersikulo 24 ug 25 sa Hebreohanon 10 mao ang basihan sa atong pagbatasan sa grupong panagkatigom. Niingon ning mga bersikuloha “Ug magtinagdanay ta sa usag usa aron sa ingon niana makadasig ta sa usag usa sa paghigugma ug sa maayong buhat, dili mobiya sa kaugalingon natong panagkatigom, sama sa naandan na sa pipila, magdasigay hinoon ang usag usa; labi na gyod nga nakita na ninyo nga nagkaduol na ang adlaw.” Una nagsulti ning bersikuloha nga kinahanglan magtinagdanay ta sa usag usa. Nagtimaan kini nga maanaa gyod tay matinud-anon nga pag-atiman sa tanang bahin sa atong lagsik nga grupo. Ang pag-atiman sa usag usa nagpasabot nga nagtagad ta sa usag usa. Karon, wala tingali ta nag-atiman sa usag. Wala ta nagtagad kung makatambong ba ang usa ka brother sa tigom o dili o nagluya ba ang usa ka sister o wala. Dunay panginahanglan nga mapahiuli ang tinud-anay nga pag-atiman nato sa usag-usa.
Ang hustong asawa kanunay gyod niyang gihunahuna ang iyang bana. Siguradohon gyod tingali sa usa ka sister nga dunay masuot nga coat ang iyang bana. Nagpasabot kini nga gihunahuna niya ang iyang bana, nag-atiman sa iyang bana. Kinahanglan maanaa tay sama niini nga praktikal nga pag-atiman alang usag usa. Ang paghunahuna sa usag usag sa praktikal nga pamaagi mao ang paghigugmaay sa usag usa. Nagsulti ta nga naghigugmaay ta sa usag usa, apan sa unsang paagi nga gugma? Tingali wala ta nagtagad sa usag usa sa praktikal nga paagi. Nagpasabot ang gugma ug praktikal nga pag-atiman ug paghunahuna. Sa naghunahuna ta sa usag usa, gidasig nato ang usag usa sa paghigugma ug sa maayong buhat. Nagdinasigay ta. dili “infinitive” ang gugma dinhi. “noun” ang gugma dinhi, sama sa maayong buhat, “noun” sab. Nagdinasigay ta sa usag usa sa paghigugma ug sa maayong buhat pinaagi sa pag-atimanay sa usag usa, pagtinagdanay sa usag usa.
Kon nawad-an ang usa ka brother og trabaho, mag-ampo gyod ta alang niya. Hunahunaon sab nato ang iyang materyal nga kahimtang. Kini ang tinuod nga gugma. Sa sulat ni Santiago niingon “kon walay ikabisti ug kulang sa inadlawng pagkaon ang igsoong lalaki ug igsoong babaye, ug kon dunay usa ninyo nga moingon nila, Lakaw sa kalinaw, magmainit ug magpakabusog mo, apan wala nimo sila hatagi sa mga panginahanglan sa lawas, unsa may kapuslanan niana? (2:15-16). Sa iyang unang sulat si Juan niingon, “apan bisan kinsang dunay kabuhian sa kalibotan ug nakakita sa panginahanglan sa iyang igsoon ug nagsira sa iyang mga pagbati kaniya, unsaon man pagpabilin sa gugma sa Dios diha niya? Gagmayng bata, dili unta ta mahigugma sa pulong o sa dila ra kondili sa buhat ug sa pagkamatinud-anon.” (3:17-18). Kon nakita nato nga nagkinahanglan ang igsoon ug sultian ra sila nga atimanan sila sa Ginoo, dili kini gugma. Walay bili nga pagpamulong kini. Mag-atimanay gyod ta sa usag usa, magtinagdanay sa usag usa, sa praktikal nga paagi.
Kini nga klase nga pag-atiman maoy makapadasig sa atong gugma ug atong maayong buhat. Nagtimaan tingali ning maayong buhat sa gamay o dako ba nga butang mahitungod sa pamatigayon sa Dios. Dili tingali maghunahuna ang usa ka balaan sa imong grupo kalabot sa pamatigayon sa Dios. Tingali butang nga lisud kab-oton o mabuhat ang pamatigayon sa Dios alang niya. Naghunahuna tingali siya nga kanunay tang namulong kalabot sa pamatigayon sa Dios apan alang niya walay kalabotan kini sa kasamtangang panginahanglan nato sa inadlawng kinabuhi. Pinaagi sa atong mahigugmaong pag-atiman kaniya, madasig tingali siya nga maghunahuna kalabot sa pamatigayon sa Dios. Kon walay sama niini nga mahigugmaong pag-atiman ug paghunahuna sa usag usa, tingali duna tay kalainan ngadto sa mga butang kalabot sa pamatigayon sa Dios kalabot ni Cristo ug sa iglesia. Apan kon nabati sa usa ka igsoon nga gihigugma siya sa praktikal nga paagi, makatandog kini niya ug makadasig niya nga maghunahuna kalabot sa Cristohanong kinabuhi ug kalabot sa pamatigayon sa Dios. Kon ang igsoon nga taga-italy mangatiman ug igsoong Chinese, maayo kaayo kini nga panghimatuod. Nagpakita kini nga gilamoy na sa bag-ong tawo ang kalainan sa mga rasa ug nagpanghimatuod sa praktikal nga gugma taliwala sa mga bahin sa Lawas ni Cristo. (CWWL, 1991-1992, vol. 3, “Fellowship Concerning the Urgent Need of the Vital Groups”, ch.17, pp. 510-512)
The church in Zamboanga 