BEING BURDENED TO CONVERT SINNERS INTO MEMBERS OF CHRIST FOR THE CARRYING OUT OF GOD’S ECONOMY (1)
In Romans 15:16 Paul says, “That I might be a minister of Christ Jesus to the Gentiles, a laboring priest of the gospel of God, in order that the offering of the Gentiles might be acceptable, having been sanctified in the Holy Spirit.” Paul was a priest of the gospel who offered all the Gentiles to God as sacrifices. Paul was burdened to fulfill his ministry to convert the sinners into members of Christ. In the Old Testament the priests offered cattle sacrifices as types of Christ. But Paul said that he offered to God the sinners saved by his gospel preaching as spiritual sacrifices, as members of Christ (1 Pet. 2:5). He did this for the building up of the Body of Christ to accomplish God’s economy.
This is not just to have God’s loving concern for sinners but to pick up the burden to carry out God’s economy. God has an economy, and that economy is centered on Christ with His desire to have a Body. Today it is difficult to see many who have a real burden for the Body of Christ. Today’s evangelical work is just for soul-winning, but who cares for the building up of the Body of Christ? Paul preached the gospel for the increase and building up of the Body of Christ. He was a priest offering saved ones to God as the living members of the Body of Christ. We need to have such a burden.
In his first Epistle, Peter says that we are the living stones being built together into a spiritual house, and this spiritual house is a priesthood (2:5). A house is a corporate unit of many materials built together. We have to be such a built-up house. This is why we have to be blended. Then we can be a “-hood,” a priesthood, a Body. The word priesthood bears two denotations. First, the priesthood is the priestly service. Second, the priesthood refers to the priestly body, a group of priests serving together. In 1 Peter 2:5 the priesthood is not the priests’ service but the priestly body, and that body surely is the Body of Christ.
Verse 9 says that the function of such a priesthood, the priestly body, is to tell out the virtues of the One who saved us, calling us out of darkness into His marvelous, wonderful light. God’s virtues are His love, His kindness, His grace, His mercy, His patience, His forgiveness, etc. To tell out God’s virtues is the preaching of the gospel of God’s salvation in His virtues according to our experiences. The results of our preaching are the spiritual sacrifices, the saved sinners, mentioned in verse 5. (CWWL, 1991-1992, vol. 3, “Fellowship Concerning the Urgent Need of the Vital Groups”, pp. 504-505)
MALUWANAN NGA MAKABIG ANG MGA MAKASASALA NGADTO SA MGA BAHIN NI CRISTO ALANG SA PAGTUMAN SA PAMATIGAYON SA DIOS(1)
Sa Roma 15:16 si Pablo niingon, “aron mahimo kong ministro ni Cristo Jesus ngadto sa mga gentil, usa ka sacerdoteng nangabudlay sa ebanghelyo sa Dios, aron mahimong hinangponon ang paghalad sa mga gentil, sanglit gibalaan man diha sa Espiritu Santo”. Usa ka sacerdoteng nangabudlay sa ebanghelyo si Pablo nga gihalad ang tanang mga gentil ngadto sa Dios isip halad. Naluwanan kaayo si Pablo sa iyang pagpangalagad aron makabig ang mga makasasala ngadto sa mga bahin ni Cristo. Sa daang tugon naghalad ang mga sacerdote ug mga hayop isip halad nga hulagway ni Cristo. Apan si Pablo niingon nga gihalad niya ngadto sa Dios ang mga makasasalang naluwas pinaagi sa iyang pagsangyaw sa ebanghelyo ingon nga espirituhanong halad, nga bahin ni Cristo (1 Ped. 2:5). Gibuhat niya kini alang sa pagtukod sa Lawas ni Cristo aron matuman ang pamatigayon sa Dios.
Dili lang kini maanaay mahigugmaong pagtagad sa mga makasasala apan pagpas-an sab kini sa luwan sa pagtuman sa pamatigayon sa Dios. Dunay pamatigayon ang Dios, ug nasentro ni Cristo kanang pamatigayona uban sa tinguha nga maanaay Lawas. Lisud makakaplag ug kadaghanan karon nga duna gyoy tinuod nga luwan alang sa Lawas ni Cristo. Alang ra sa pagluwas sa kalag ang kadaghanan sa buhat sa mga ebanghelista karon, apan kinsa man ang nagtagad sa Lawas ni Cristo? Gisangyaw ni Pablo ang ebanghelyo alang sa pagdaghan ug pagtukod sa Lawas ni Cristo. Sacerdote siya nga naghalad sa mga naluwas ngadto sa Dios ingon nga buhing bahin sa Lawas ni Cristo. Maanaa gyod unta tay sama niini nga luwan.
Sa iyang unang sulat, niingon si Pedro nga mga buhi tang bato nga gitukod pag-usa ingon nga espirituhanong balay, ug kining espirituhanong balay mao ang kahugpongan sa mga sacerdote. Usa ka hiniusang yunit sa daghang mga materyales nga gitukod pag-usa ang balay. Mahimo gyod tang sama nianang natukod nga balay. Busa kinahanglan masakot ta. mahimo dayon tang “hinugpong”, hinugpong nga mga sacerdote, ang Lawas. Nagpasabot ug duha ka denotasyon ang hinugpong nga mga sacerdote (Priesthood). Una, ang hinugpong nga mga sacerdote mao ang sacerdotehanong pag-alagad. Ikaduha, nagtimaan sa hinugpong nga mga sacerdote, grupo sa mga sacerdote nga nangalagad pag-usa. Dili sacerdotehanong pag-alagad ang hinugpong nga mga sacerdote nga gihisgot sa 1 Pedro 2:5 kondili ang sacerdotehanong Lawas, ug kanang Lawasa mao ang Lawas ni Cristo.
Niingon ang bersikulo 9 nga ang kalihokan sa kahugpongan sa mga sacerdote, ang sacerdotehanong Lawas, mao ang pagpamulong sa tanang mga kaayo sa Usa nga nagluwas nato, nagtawag nato gikan sa kangitngit ngadto sa Iyang kinalabwan, kahibulongang kahayag. Ang kaayohan sa Dios mao ang Iyang gugma, Iyang kaayo, Iyang grasya, Iyang kaluoy, Iyang pagkamainantuson, Iyang pagpasaylo ubp. Ang pagsulti sa kaayo sa Dios mao ang pagsangyaw nato sa ebanghelyo sa kaluwasan sa Dios diha sa Iyang kaayo sumala sa atong kasinatian. Ang resulta sa atong pagsangyaw mao ang mga espirituhanong halad, ang mga makasasalang naluwas, nga gihisgot sa bersikulo 5. (CWWL, 1991-1992, vol. 3, “Fellowship Concerning the Urgent Need of the Vital Groups”, pp. 504-505)
The church in Zamboanga 