BEING BURDENED WITH THE LOVING CONCERN OF GOD’S HEART TOWARD THE PERISHING SINNERS
We need to get ourselves prepared to go out to gain people for the increase and building up of the church. We should get ourselves prepared by making a list of our relatives and close acquaintances. Then we need to pray and ask the Lord which ones we should concentrate on first as candidates for our gospel service. The Lord will lead us. In these months we need to continually pray for them, and then we can go to contact them.
We have to learn to be burdened with the loving concern of God’s heart toward the perishing sinners. John 3:16 says that God so loved the world that He gave His only begotten Son, that everyone who believes into Him would not perish, but would have eternal life. God does have such a love. Now we as God’s children should be one with our Father in His love for sinners. We need to have a loving concern for the salvation of sinners. The concept of preaching the gospel merely to win souls is too shallow. We need a loving concern for fallen man. According to my feeling, most of the saints among us have lost this concern and care for the sinners.
George Whitefield is an example of one who had a real concern for sinners. One day he was preaching concerning the eternal perdition of those who do not believe in Christ. He portrayed the lake of fire to such an extent that some in the audience were grasping the columns in the building in fear that they would fall into that lake of fire. He had such a heart, burden, and real concern for sinners, but we have mostly lost this concern.
Our vital groups should learn how to be burdened with our Father’s loving concern toward the sinners. First Timothy 2:4 says that God desires all men to be saved. Before we go out, we must be equipped with this kind of feeling. Otherwise, we are hypocrites performing something. If we do not have a heart for the sinners, why would we go out to visit them? This would be a kind of performance. (CWWL, 1991-1992, vol. 3, “Fellowship Concerning the Urgent Need of the Vital Groups”, ch. 16, pp. 503-504)
MALUWANAN UBAN SA MAHIGUGMAONG PAGTAGAD SA KASINGKASING SA DIOS NGADTO SA MAKASASALANG MALAGLAG
Mangandam gyod ta sa atong kaugalingon nga manggawas aron makabaton og mga katawhan alang sa pagdaghan ug pagtukod sa iglesia. mangandam gyod ta sa atong kaugalingon pinaagi sa paglista sa ngalan sa atong mga paryente ug mga suod nga higala. Dayon kinahanglan mag-ampo ta ug mangutana sa Ginoo kon kinsay una natong tagdon isip kandidato sa atong pag-ebanghelyo. Giyahan ta sa Ginoo. Ning mga bulana, padayon gyod nato silang iampo, ug dayon manggawas ta sa pagkontak kanila.
Makat-on gyod unta ta nga maluwanan uban sa mahigugmaong pagtagad sa kasingkasing sa Dios ngadto sa mga makasasalang malaglag. Juan 3:16 niingon kay gihigugma gyod sa Dios ang kalibotan nga gihatag Niya ang Iyang bugtong nga Anak , aron dili malaglag ang tanang motoo ngadto Niya, kondili makabaton ug kinabuhing dayon. Dunay sama niini nga gugma ang Dios. Karon isip mga anak sa Dios, kinahanglan mausa ta sa atong Amahan sa Iyang gugma sa mga makasasala. Maana gyod tay mahigugmaong pagtagad alang sa kaluwasan sa mga makasasala. Taphaw ra kon ang konsepto sa ebanghelyo mao ra ang pagbaton ug mga kalag. Maana gyod tay mahigugmaong pagtagad sa mga hulog nga tawo. Sumala sa akong pagbati, daghan sa mga balaan taliwala nato ang nawad-an sa sama niini nga pagbati ug pag-atiman alang sa mga makasasala.
Usa ka sumbanan si George Whitefield nga dunay tinuod nga pagtagad alang sa makasasala. Usa ka adlaw niana nagsangyaw siya kalabot sa walay kataposang pagkalaglag sa mga dili motoo ni Cristo. Gipamulong gyod niya ang kalabot sa linawng kalayo sa punto nga nangahadlok ang mga naminaw ug nagkupot pag-ayo sa hawiranan sa lingkoranan nga baka mangalaglag sila sa linawng kalayo. Duna siyay kasingkasing, luwan, ug tinuod nga pagtagad alang sa mga makasasala, apan kadaghanan nato ang nawad-an sa sama niini nga pagtagad.
Makakat-on gyod unta tang mga naa sa lagsik nga mga grupo nga maanaay samang luwan sa atong Amahan sa Iyang mahigugmaong pagtagad alang sa mga makasasala. Unang Timoteo 4:2 niingon nga gitinguha sa Dios nga ang tanang tawo maluwas. Sa dili pa ta manggawas, kinahanglan mabaksan ta niini nga klasehang pagbati. Kay kondili, nagpakaaron-ingnon ra ta nga nagbuhat sa mga butang. Kon wala tay kasingkasing alang sa mga makasasala, nganong manggawas ug bisitahon pa nato sila? kay pagbuhat ra man kini. (CWWL, 1991-1992, vol. 3, “Fellowship Concerning the Urgent Need of the Vital Groups”, ch. 16, pp. 503-504)
The church in Zamboanga 