ANOTHER EARNEST TALK CONCERNING THE PRACTICE OF THE VITAL GROUPS (3)
We should not think that it is enough to have left the denominations and to be meeting together on the ground of oneness. What about the content of the church life? Should we be satisfied with a church life in which we have a routine way to meet and a scheduled way to serve with all things done in our natural way according to ourselves? The elders may know that they need to do something, but they may not dare to touch or adjust some of the saints because these saints are easily offended. This is why I was forced to have such a training to raise up the vital groups. I have been speaking about the new way, the God-ordained way, for eight years, but not many practice it in a full way. In this training I must be faithful to speak the truth to you. I cannot cheat you. I hope that you would receive mercy from the Lord not to be offended but to be perfected.
Fourth, we need to be perfected to do things in the coordinated way, not according to our own way. We cannot become qualified and equipped members of the vital groups overnight. We need months to build ourselves up. We have to pray that we can be blended, that we can be filled with the Spirit, that we can redeem our time by unceasing prayer, and that we can do things in the service not according to our own way but according to the coordinated way, willing to give up our freedom.
Fifth, we need to pray for the dealing with our disposition, character, and peculiar traits. These three things are the hardest things to deal with in the church life. We all have our self, and our self is constituted with our disposition, character, and peculiar traits.
Some of us have been coming to meetings for years in a silent way. We need to receive the Lord’s mercy to have an inward, metabolic change of our quiet disposition. We need to pray, “Lord, have mercy upon me. Renew me and transform me. Transform me in every part of my being, in my daily life, and in my service to You in the church life. Transform me in the way that I pray, especially in the meetings.” We need to realize that whatever we do out of our natural man is not acceptable to the Lord.
Because we are remaining in our natural disposition, we cannot see the real church life among us. We have lost our impact and our influence. We are a group of people serving the Lord faithfully, but we are serving and meeting in a mere routine and scheduled way. As a result, there are no new ones under our care, and the church has come to a standstill. The remedy to this situation is with the vital groups. We all have to be transformed. (CWWL, 1991-1992, vol. 3, “Fellowship Concerning the Urgent Need of the Vital Groups”, ch. 15, pp. 495-497)
LAHI NA SAB NGA MAIKAGONG SULTIANAY KALABOT SA PAGBATASAN SA LAGSIK NGA MGA GRUPO (3)
Dili ta maghunahuna nga paigo na ang pagbiya sa mga denominasyon ug dayon makig-usa sa tigom diha sa sukaranan sa pagkausa. Kumusta man ang sulod sa iglesiahanong kinabuhi? matagbaw ra ba ta sa iglesiahanong kinabuhi diin nagtigom ta sa balik-balik nga paagi ug nag-alagad sa iskedyul nga paagi nga gibuhat ang tanang butang sumala sa natural nga kaugalingon? Tingali nasayud ang mga anciano nga kinahanglan sila mobuhat, apan dili tingali sila motandog sa pipila ka mga balaan tungod kay dali ra sila masilo. Kini ang hinungdan nga napugos ko nga maanaa ning pagbansaya aron makapabangon ta og lagsik nga mga grupo. Namulong na ko kalabot sa bag-ong paagi, ang paaging gitudlo sa Dios, sa walo ka mga tuig, apan dili daghan ang nagbatasan. Niini nga pagbansay, magmatinumanon gyod ko nga mamulong ninyo sa kamatuoran. Dili ko mamalikas. Naglaum ko nga makadawat mo og kaluoy gikan sa Ginoo nga dili masilo apan mabansay hinoon.
Ikaupat, kinahanglan mahingpit gyod ta sa pagbuhat sa mga butang sa paagi nga dunay maayong koordinasyon, dili sumala sa atong paagi. Dili ta mahimong angayan ug mahingpit nga mga bahin diha sa lagsik nga mga grupo sa usa ra ka gabie. Nagkinahanglan tag pipila ka mga bulan sa pag-andam sa atong kaugalingon. Mag-ampo gyod ta nga masakot ta , nga mapuno ta sa Espiritu, nga matubos ang atong panahon pinaagi sa makanunayong pag-ampo, ug makabuhat ta sa pag-alagad nga dili sumala sa atong kaugalingong paagi kondili sa paagi diha sa maayong koordinasyon, nga kinabubut-ong giwala/gibuy-an ang atong kaugalingong kagawasan.
Ikalima, kinahanglan mag-ampo ta nga mabatokan ang atong kaugalingong disposisyon, batasan, ug talagsaong kinaiya. Kining tulo ka mga butang maoy butang nga lisud kaayo mabatokan diha sa iglesiahanong kinabuhi. Tanan ta dunay kaugalingon, ug giumol ang atong kaugalingon sa atong disposisyon, batasan ug talagsaong kinaiya.
Pipila nato ang nagtambong sa mga tigom sa pipila na ka mga tuig sa paagi nga naghilom ra. Madawat gyod unta nato ang kaluoy sa Ginoo aron maanaay sulodnon, metabolikong kausaban sa atong hilomon nga disposisyon. Mag-ampo gyod ta, “ Ginoo, kaluy-i gyod ko, Bag-oha ko ug transpormaha ko. Transpormaha ang matag bahin sa akong pagkatawo, sa akong inadlawng pagkinabuhi, ug sa akong pag-alagad Kanimo diha sa iglesiahanong kinabuhi. Transpormaha ko sa pamaagi sa akong pag-ampo labi na diha sa mga tigom.” Amgohan gyod nato nga dili gyod dawaton sa Ginoo ang bisan unsay atong gibuhat nga lugwa sa atong natural nga kaugalingon.
Tungod kay nagpabilin pa ta sa atong natural nga disposisyon, wala pa nato nakita ang tinuod nga iglesiahanong kinabuhi sa atong taliwala. Grupo ta sa mga tawo nga matinumanong nangalagad sa Ginoo, apan nag-alagad ta ug nagtigom sa balik-balik ug iskedyul nga paagi. Isip resulta, walay bag-ong mga nakadangat nga naa sa atong pag-atiman ug nagpabiling nagpondo ang iglesia. Naa sa mga lagsik nga grupo ang tambal ning kahimtanga. (Fellowship Concerning the Urgent Need of the Vital Groups, pp. 495-497)
The church in Zamboanga 