CRUCIAL ASPECTS OF THE HOME MEETINGS (1)
The most common negative mood that saints fall into is discouragement. This is actually a characteristic of the Christian life.
I once planted a peach tree and a plum tree behind my house, and they both grew well. I decided to trim them myself. My way was to trim them in a neat and tidy way like giving a haircut. Eventually, however, the trees did not bear any fruit. I was quite frustrated. One young American sister, who came periodically to help me, said to me, “My father used to trim trees. He told me that the young shoots should not be cut off. It is the young branches that bear the fruit. You have cut off all the young branches and have left behind only the old branches. To be sure, you will not have any fruit.” I had cut off the young shoots because I considered them untidy, yet it is these untidy branches that bear fruit. Do not complain that the home meetings are going nowhere. It is possible for us to damage them through our “trimming.” When this happens, it means that we are not doing things the right way.
Later, I learned the lesson concerning trimming fruit trees. Last year my wife and I went to my daughter’s house for a rest. For years she had sent me many sweet and juicy plums. When I arrived at her house, I went to her backyard to take a look at her plum trees. They were extremely ugly. All of them looked scruffy and untidy. My daughter said to me, “Do not despise these ugly branches. Under their boughs are many fruits.” I looked carefully and discovered that indeed all the branches were bent over with fruit. I began to say to myself, “Man, do you want fruit, or do you want tidiness?”
After we divide the small group meetings into the homes, we may expect all the home meetings to be tidy and neat. If they are not tidy and neat, we may want to “trim” them. But we need to remind ourselves again and again that once we trim them, they are through. We must allow these home meetings to have an opportunity to grow and develop by themselves. If they grow in the wrong way, we should still let them go. They should be free to grow in whatever way they want. As long as the branches remain, they will bear fruit. Do not try to trim them in an artificial way. Do not think that their way will never work. Do not think that since many have been dormant for a long time, something should be done to trim them a little. If we do not trim them, they may still live. Once we trim them, they may die and no longer bear fruit. Our work is not the work of trimming but of encouragement, help, and stimulation. We need to do these things until they all grow.
We must encourage the saints to take care of the meeting themselves. It does not matter whether they are skillful at taking the lead in the meeting or whether they know how to sing. If they cannot sing the hymns, at least they can read the words. As long as we have the Lord’s word and as long as we have His Spirit, there will be life, and life will enliven men. Whatever we do, it is better than not doing anything at all. If we consider a person unqualified to begin a meeting in his home, that person may never again be able to open up his home. He may remain unqualified for the next twenty years. We must always encourage the saints and support them. In the long run they will rise up. I believe that if we practice this more and more, we will find the secret; we will know how to render the proper hygiene and the proper nutrition to people. (Crucial Words of Leading in the Lord’s Recovery, Book 1: The Vision and Definite Steps for the Practice of the New Way, pp. 151-155)
MAHINUNGDANONG MGA ASPETO SA TIGOM SA MGA BALAY (1)
Ang labing kasagaran nga bation sa mga balaan mao ang mahulog sa pagkabugnaw o pagkawalay gana. Sa pagkatinuod kinaiya kini sa Cristohanong kinabuhi.
Kas-a nagtanom ko og peach tree ug plum tree sa kilid sa among balay, ug maayo ang pagtubo nilang duha. Nagdisider ko nga pamutlan (trim) nako sila. Ang akong paagi kay gi-trim nako sila sa paagi nga hinlo ug hapsay sama sa paggupit sa buhok. Sa ngadto-ngadto, bisan pa niana, wala namunga ang mga punoan. Gibati nako nga napakyas ko. Usa ka bata-bata nga taga-amerika nga sister, nga usahay mobisita aron motabang nako, gisultian ko niya, “ sigeg trim akong amahan og punoan. Gisultian ko niya nga dili gyod apilon og trim ang bag-ong saha. Mga bata nga sanga kini nga maoy mamunga. Imong giputol ang mga bag-ong sanga ug gibilin ang mga daang sanga. Sigurado, dili ka makakaplag og bunga.” Akong gipamutol ang mga bata nga saha kay nagtan-aw ko nga maoy maka-maot lantawon sa punoan, apan kini diay ang mga sanga nga mamunga. Ayaw reklamo kon walay kapadul-ngan ang tigom sa mga balay. Posible alang nato nga madaot kini pinaagi sa atong “pag-trim” kanila. Kon kini ang mahitabo, nagpasabot kini nga wala ta nagbuhat sa mga butang sa hustong paagi.
Sa ulahi, nakat-on ko kalabot sa pag-trim sa mga punoan aron mamunga. Niaging tuig, niadto ko ug ang akong asawa sa balay sa among anak nga babayi aron magpahulay. Pila na ka-tuig nga magpadala siya nako og tam-is ug juicy nga plums. Pag-abot nako sa ilang balay, niadto ko sa likod sa ilang balay (backyard) aron molantaw sa iyang plum trees. Hilabihan ka maot lantawon. Gubot ug maot silang lantawon. Gisultian ko sa akong anak nga babayi “Ayaw silag tamaya nga mga maot nga sanga. Kay sa ilalom niini dunay daghang mga bunga.” Niduol ko ug gilantaw gyod nako silag tarong ug nadiskubrehan nako nga tinuod gyod diay kay nangabawog ang mga sanga sa kadaghan sa mga bunga. Nagsugod dayon kog sulti sa akong kaugalingon, “ikaw, gusto ba kag bunga o gusto nimo hapsay (tidy)?”
Human nato sa pagbahin sa grupong panagkatigom ngadto sa mga balay, maghunahuna tingali ta nga limpyo ug hapsay ang tigom sa mga balay. Kon dili limpyo ug hapsay, gusto nato nga i-trim sila. Apan kinahanglan balik-balikon gyod natong pahinumdoman ang atong kaugalingon nga kon i-trim nato sila, matapos na sila. Togotan gyod nato og opportunidad kining mga tigom sa balay nga motubo ug molambo pinaagi sa ilang kaugalingon. Ayaw sulay og trim kanila sa taphaw nga paagi. Ayaw hunahunaa nga dili molambo ang ilang paagi. Ayaw hunahunaa tungod kay daghang mga dormant sa dugay na kaayo nga panahon, mobuhat gyod ta aron mo-trim kanila bisan sa gamayng paagi. Kon dili nato sila i-trim, mabuhi gihapon sila. Apan kon i-trim nato sila, tingali mamatay sila ug dili na makapamunga. Ang atong buhat, dili buhat sa pag-trim kondili buhat sa pagdasig, tabang, ug paghatag og makapadasig. Buhaton gyod nato ning mga butanga hangtod motubo sila.
Dasigon gyod nato ang mga balaan nga atimanon ang ilang kaugalingong tigom. Wala kini nag-agad kung maayo ba sila sa pagpanguna diha sa tigom o maayo sila mo-awit. Kon dili man sila maka-awit sa alawiton, atleast makabasa sila sa pulong. Basta naa ang pulong sa Dios ug naa ang Espiritu, Dunay kinabuhi, ug makapabuhi ang kinabuhi sa mga tawo. Bisan unsay atong buhaton, mas maayo nga dili ta mobuhat bisan unsa. Kon hunahunaon nato nga dili angayan ang usa ka igsoon nga mosugod sa tigom diha sa iyang balay, baka tingali dili na gyod siya mobukas sa iyang balay. Magpabilin hinoon tingali siya nga dili angayan sa sunod nga 20 ka mga tuig. Dasigon gyod nato ang mga balaan ug suportahan sila. Sa ngadto-ngadto sa pagpadayon, makabarog sila. Nagtuo ko nga kon labing batasanon nato kini, makaplagan nato ang sekreto; masayod ta kon unsaon paghatag og hustong pagkaon sa mga katawhan. (Crucial Words of Leading in the Lord’s Recovery, Book 1: The Vision and Definite Steps for the Practice of the New Way, pp. 151-155)
The church in Zamboanga 