PRACTICAL STEPS FOR THE HOME MEETINGS (2)
In the past month the number of saints meeting in the small groups, that is, in the home meetings, has increased by one thousand. I have said that once a small group has more than twelve people, it should be subdivided into two groups. At this time some groups have exceeded twenty-four people, yet they are still reluctant to be divided. I understand this feeling, because I too am human. A certain hall has a very good small group that has brought in more than a hundred people. I attended their meeting once, and it was bustling with people. The saints in that small group told me that they did not want to be subdivided, because they like that small group. I dared not touch them lest some would stop meeting. They are like plants in a greenhouse that would die if they are moved. Furthermore, human beings are sociable by nature. When a group of people are always together, they build up a feeling for one another and like to be close and intimate with one another. However, we must see that if we do not subdivide the groups and the homes, the increase will stop, and the edification of the brothers and sisters will be greatly limited. This is the reason that the group we mentioned earlier has stopped increasing and is now at a standstill. We see this situation in other places as well.
The biological principle is that it is difficult for anything old to bear fruit. The spiritual principle is the same. Suppose a family migrates to a new place to spread the Lord’s gospel and preach God’s truth. Within a year this family may be able to bring in fifteen people, and then they may increase to thirty or fifty. Once they reach fifty, however, their rate of increase will slow down. This is similar to an old person being unable to bear children and an old tree not bearing fruit. For a tree to bear fruit, it must have new branches. If these fifty people want to bear fruit, they must be subdivided into different homes and into small groups. However, this may be difficult for them emotionally. Moreover, people usually love crowds. It is truly enjoyable to have many gathered together to sing and pray when the content and speaking of the meeting is very good. If they are subdivided into different homes, they are concerned about losing this kind of enjoyment. If they remain together, however, it will be difficult for them to gain an increase.
Our brothers and sisters have many relatives, friends, neighbors, classmates, and colleagues. If the elders are aggressive to take the lead, it will not be difficult for every home to gain one person a month. If every home gains a person each month, the church in Taipei will gain a thousand people in a month and twelve thousand in a year. This is a twofold increase. Moreover, the new ones gained in this way are more likely to be remaining fruit, because they were not compelled to come from off the streets and be saved and baptized; neither were they invited through gospel tracts or telephone calls. Rather, they are the relatives and intimate friends of the saints. Hence, it will be easy for them to be kept and to receive edification. This kind of increase is the most effective and practical.
These are the two steps, or two ways, to practice the changing of the system. The first step is to recover the non-meeting saints by delivering meetings to their homes. If we cannot do it once a week, we can at least do it once every two weeks. Moreover, we need to be steadfast. The second step is to subdivide the small groups. Once a small group has over twelve people, it should be subdivided into two groups. This will stir up the spirit of the saints to spread the gospel among their relatives, friends, neighbors, classmates, and colleagues.(CWWL, 1986, vol. 2, “Crucial Words of Leading in the Lord’s Recovery, Book 1: The Vision and Definite Steps for the Practice of the New Way”, chp. 6, pp. 115-117)
PRAKTIKAL NGA LAKANG ALANG SA MGA TIGOM SA BALAY (2)
Sa niaging bulan nitubo sa usa ka libo ang numero sa mga balaan nga nagtigom diha sa gagmayng grupo, nga mao ang, tigom sa mga balay. Nagsulti na ko nga kon nilampas na sa 12 ang mga bahin sa gagmayng grupo, bahinon na gyod kini sa duha ka grupo. Ning panahona, dunay pipila ka mga grupo nga nilapas na og 24 apan dili gihapon gusto mabahin. Nakasabot ko ning pagbati, kay tawo ra sab ko. Dunay tigomanan nga dunay maayo kaayo nga grupo nga nagdala og lampas usa ka gatos ka tawo. Nakatambong ko sa ilang tigom kas-a, ug nagpuliki sa tawo. Ang mga balaan nianang grupoha nagsulti nako nga dili sila ganahan mabahin, kay gusto nila kadtong grupoha. Dili ko buot tandogon sila kay tingali mohunong sila sa panagkatigom. Sama sila sa tanom nga mamatay kon ibalhin sila sa laing dapit. Dugang pa, maabiabihon ang tawo sa kinaiya niini. Kon mag-uban kanunay ang grupo sa mga tawo, makatukod sila og pagbati sa usag-usa ug gusto nga mahimong suod sa usag-usa. Bisan pa niana, kinahanglan makita nato nga kon dili nato bahinon ang grupo ug ang mga tigom sa balay, mohunong ang pagdaghan ug malimitahan ang pagbansay sa mga igsoon. Kini ang hinungdan sa paghunong sa pagpadaghan ug nagpadayong mao ra gihapon sa grupo nga atong gihisgotan ganina. Makita sab nato kining kahimtanga sa laing mga dapit.
Sa lawasnong prinsipyo lisod mamunga kon naa na sa katigulangon. Sama niini ang espirituhanong prinsipyo. Pananglitan nibalhin sa laing dapit ang usa ka panimalay alang sa pagpasanay sa ebanghelyo sa Ginoo ug pagsangyaw sa kamatuoran sa Dios. Sa sulod sa usa ka tuig makabaton tingali ning panimalaya og 15 ka mga tawo ug modaghan tingali sila sa 30 ngadto sa 50. Kon moabot na sila og 50, tingali, magkahinay-hinay na ang ilang pagdaghan. Sama kini sa tawo nga nagkatigulang nga dili na makapanganak ug punoan nga dili na makapamunga. Alang sa punoan nga makapamunga, kinahanglan maanaa kinig bag-ong sanga. Kon kining 50 ka mga tawo gusto mamunga, kinahanglan mabahin sila diha sa nagkalain-laing mga balay ug sa pipila ka mga grupo. Apan, lisud tingali kini nila sa emosyonal nga bahin. Kasagaran ganahan og daghan ang mga tawo. Tinuod gyod nga lipay kaayo kon daghan ang mag-uban sa tigom sa pag-awit ug sa pag-ampo kon maayo kaayo ang sulod ug pagpamulong diha sa mga tigom. Gitagad nila nga tingali mawad-an sa sama niini nga kalipay kon mabahin sila sa nagkalain-laing mga balay. Apan kon magpabilin silang nag-uban, lisud alang nila nga makabaton og pagdaghan.
Daghang mga paryente, higala, silingan, klasmeyt ug kauban sa trabaho ang atong mga igsoon. Kon agresibo ang anciano nga manguna niini, dili kini lisud alang sa matag balay nga makabaton og usa ka tawo sa usa ka bulan. Kon makabaton og usa ka tawo matag bulan ang usa ka grupo diha sa balay, makabaton og usa ka libo ang iglesia sa Taipei matag bulan ug 12 ka libo sa usa ka tuig. Duha ka pilo ka pagdaghan kini. Dugang pa, kon nabatonon sa sama niini nga paagi ang usa ka baghoanon dunay posibilidad nga makapabilin kining bungaha, tungod kay dili man sila gikan sa mga dalan ug naluwas ug nabautismohan; o naimbitahan ba sila pinaagi sa gospel tracts o sa telepono ba. Hinoon, mga paryente o suod nga higala man sila sa mga balaan. Busa, sayon ra alang nila nga makapabilin ug makadawat og pagbansay. Labing epektibo ug praktikal kini nga klase sa pagpadaghan.
Dunay duha ka lakang, o duha ka paagi, sa pag-usab sa sistema. Ang unang lakang mao ang pagpahiuli sa mga balaan nga wala na mitabong sa mga tigom pinaagi sa pagdala og tigom ngadto sa ilang balay. Kon dili ta makahimo niini ka-usa sa usa ka semana, makahimo tingali ta ka-usa sa duha ka semana. Dugang pa, kinahanglan mapadayonon gyod ta. Ang ikaduhang lakang mao ang pagbahin sa mga gagmayng grupo. Kon nilampas na og 12 ang gagmayng grupo, kinahanglan bahinon na gyod kini sa duha ka grupo. Makapa-alsa kini sa espiritu sa mga balaan sa pagkaylap sa ebanghelyo sa ilang mga paryente, higala, silingan, klasmeyt ug kauban sa trabaho.(CWWL 1986, vol. 2, “Crucial Words of Leading in the Lord’s Recovery, Book 1: The Vision and Definite Steps for the Practice of the New Way”, chp. 6, pp. 115-117)
The church in Zamboanga 