SOME SPECIFIC PRACTICES IN THE CHANGING OF SYSTEM (3)
Moreover, [we] should check the information cards of the saints and find out who is meeting regularly and who is not. For those who are meeting regularly, we need to find out their present condition, and for those who are not meeting regularly, we need to find out the reason and look into their present condition. We should study every case in detail. Then we should make a copy of each card and distribute the copies to different small groups according to the addresses. The small groups will then be responsible to visit the saints who are not meeting regularly. They may invite them for meals or have some simple fellowship with them. When they go out to visit these ones, they must keep in mind the principle of not being quick to give up after the first visit; rather, they should go in a persistent way. They may need to invite a certain one for a meal once a month for six months before he is willing to come to a meeting. It may seem that the result is too slow, but they need to believe that “fine products come from slow work.” Do not worry about being slow, but be wary of standing still. Those who have not been meeting for a while may fear a big crowd. But if they are invited to join the small group meeting in someone’s home, they will feel more comfortable. Once they come to the small group and have some contact with the saints, their heart will gradually be warmed, their spirit will be supplied, and then they will remain. Hence, whether or not the small groups are successful hinges on whether we have the heart to carry this out.
[We] also need to study how to make the small groups attractive to people. The most important thing is to spend much time in prayer and study. We can then arrange message after message from the ministry publications to lead the small groups in pursuing the truth, fellowshipping, and reading in a living way. Even though the characteristic of the small group is “dragging,” you should have a life message to supply people. If the saints are not fully fed, they should at least be half fed; do not let them go home with an empty stomach. Do not wait until the last minute to prepare such a message. Because some people are lazy in preparing dinner, they merely open a can of food or buy a loaf of bread. But we cannot do this in the small groups. We must plan everything ahead of time. The small group meets only once a week. We should be well prepared. There is not a lack of rich messages among us. Hence, whether a small group has a life supply depends on whether or not the serving ones are enlivened and prepared. Today we have the meeting place, the meeting ones, and the truth. The question is whether or not we are willing to labor. Promoting merely by words does not work. Only when we carry it out earnestly will there be a result.
In order to propagate the small groups, we need to subdivide the groups. Once there are twelve people meeting in a small group, we must prepare to be subdivided into two groups. Some may think that it has taken them a while to reach this number and that once they divide, their group will be finished. For this reason they are not willing to be divided. At the beginning a group may seem weak after dividing, but gradually the group will be enlivened. After a group of twelve is subdivided into two groups of about five to six people, gradually, each group will increase to twelve. We need to remember that the small group is for the Lord’s increase and not merely for our own enjoyment. (CWWL, 1986, vol. 2, “Crucial Words of Leading in the Lord’s Recovery, Book 1: The Vision and Definite Steps for the Practice of the New Way”, chp. 5, pp. 105-107)
PIPILA KA MGA PIHO NGA PAGBATASAN SA PAG-USAB SA SISTEMA (2)
Labot pa, lantawon (check) nato ang information cards sa mga balaan ug hibal-an nato kon kinsa ang regular nga tigtambong ug kinsa ang dili. Kadtong mga regular nga tigtambong, Kinahanglan mahibal-an nato ang ilang kasamtangang kahimtang ug kadtong mga dili kaayo tigtambong, kinahanglan mahibal-an sab nato ang hinungdan ug lantawon ang ilang kasamtangang kahimtang. Tun-an gyod nato ang matag detalye niini. Dayon maghimo ta ug kopya sa matag card ug ipanghatag ang mga kopya sa lain-laing mga gagmayng grupo sumala sa dapit. Ang gagmayng grupo na dayon ang dunay kaakohan sa pagbisita sa mga balaan sa mga dili regular nga nagtigom. Imbitahan tingali nila sila og kaon o makig-ambitay sila kanila. Kon mobisita sila ning mga igsoona, hunahunaon gyod nila kanunay ang prinsipyo nga dili gyod dayon moundang human sa unang pagbisita; hinoon, kinahanglan mobisita sila sa makanunayong paagi. Tingali kinahanglan pa nga imbitahon ang usa aron mokaon sa gawas kas-a kada bulan sulod sa unom ka bulan ayha siya mobalik sa tigom. Tingali hinay ra kaayo ang resulta, apan kinahanglan motoo gyod sila nga “naggikan sa hinayng pagbuhat ang maayong produkto.” Ayawg kabalaka kon hinay, apan mabinantayon hinoon sa makanunayong pagbarog. Tingali mahadlok sa daghang tawo kadtong mga wala na kaayo nagtambong sa mga tigom. Apan kon maimbitahan sila sa pag-apil sa tigom sa gagmayng grupo sa balay sa usa ka igsoon, tingali makabati sila og mas maayong kahimtang. Sa makatambong sila sa gagmayng grupo ug dunay pipila ka pakigsultianay uban sa mga balaan, matandog ang ilang kasingkasing, masangkapan ang ilang espiritu ug magpabilin sila. Busa, nagdepende sa atong kasingkasing sa pagtuman niini kon malamposon ba o dili ang gagmayng grupo.
Tun-an sab gyod nato kon unsaon makadani sa mga tawo ang gagmayng grupo. Ang labing importante mao man ang paghatag og labing panahon diha sa pag-ampo ug pagtuon. Makapahiluna na dayon ta og mensahe kada mensahe nga gikan sa basahon sa pagpangalagad sa pagpanguna sa mga gagmayng grupo sa pag-apas sa kamatuoran, pagpakig-ambitay ug pagbasa sa buhi nga paagi. Kon makapaluya ang kinaiya sa gagmayng grupo duna gyod kay mensahe sa kinabuhi nga makasangkap sa mga katawhan. Kon wala naka kaon sa hingpit ang mga balaan, labing menos naka kaon sila og katunga; ayaw togoti nga mouli sila sa ilang balay nga walay unod ang ilang tiyan. Ayaw paabot sa kataposang minute ayha pa mag-andam nianang mensahea. Tungod kay tapulan ang ubang mga tawo sa pag-andam sa panihapon, mo-abli lang tingali sila ug de lata nga pagkaon o mopalit ug tinapay. Apan dili ta makabuhat niini sa gagmayng grupo.
Alang sa pagpasanay sa gagmayng grupo, kinahanglan bahinon nato ang mga grupo. Kon dunay 12 ka mga igsoon nga nagtigom diha sa gamayng grupo, kinahanglan maandam ta sa pagbahin niini sa duha ka grupo. Makahunahuna tingali ang uban nga dugay silang nakabaton niini nga numero ug kon bahinon sila, matapos ang ilang grupo. Kon kini ang pasumangil nagpasabot nga dili sila bukas bahinon. Tingali luya sa sinugdanan ang usa ka grupo, apan hinay-hinay nga malig-onan sila. human sa pagbahin sa 12 ka mga balaan ngadto sa duha ka grupo nga dunay 6 ka mga balaan, hinay-hinay, modaghan ang matag grupo ngadto sa 12. Hinumdoman nato nga alang sa pagpadaghan sa Ginoo ang gagmayng grupo ug dili lang sa atong kaugalingong pagpahimulos.(CWWL, 1986, vol. 2, “Crucial Words of Leading in the Lord’s Recovery, Book 1: The Vision and Definite Steps for the Practice of the New Way”, chp. 5, pp. 105-107)
The church in Zamboanga 