SOME VITAL POINTS CONCERNING THE VITAL GROUP PRACTICE (2)
First, we need to learn to pray. Second, we have to change our concept, the concept of thinking that people can be saved and brought into the church life in a quick way. Of course, people can be regenerated in an instant. But it is difficult to find a proper believer who has not had the adequate care. As members of the vital groups, we have to drop the thought of gaining quick and easy results.
We need the adequate time and labor to raise up the new believers. We must be prepared to spend two years to get someone saved, nourished, fed, raised up, and to some extent perfected to be one who is fully in the church life. If you can gain one sinner to the extent that he is fully in the church life as a normal member within two years, this is wonderful. We have to get ourselves prepared psychologically to take the laboring way.
To gain someone and care for him until he is fully established in the church life is not an easy thing. We must realize that we probably will need more than two years to get a person saved, nourished, and growing up to such an extent that he would remain in the church life. You need to get yourselves prepared. Do not go out hoping that you could make an instant fortune.
When someone is saved by you, that person becomes your spiritual child, your babe. If you do not have this consideration, you will not be able to keep that person in the church life. In January of 1993, we hope to begin to go out for the preaching of the gospel. We should not expect that within 1993 we will gain one person who is solidly in the church life. I am not speaking of merely getting someone to believe in Christ and be baptized within one year. That is not very difficult. But to gain one who would remain under your care, learn the teachings of the Bible, be willing to be nourished by you, and be fully brought into the church life is not easy.
Paul told the Thessalonians that he was like a nursing mother, cherishing them as his children (1 Thes. 2:7). He told the Corinthians that he was their spiritual father who had begotten them through the gospel (1 Cor. 4:15). His Epistle to Philemon shows us the way to take care of a new one. We all have to change our concept. In the Lord’s work we should not expect quick results. Actually, in the physical realm it takes eighteen years to take care of one child. Then that child is considered as an adult. Since it takes this long to raise up a child in the physical realm, how can we expect to raise up a child of God, a Christian, within half a year? If we want the increase and the remaining fruit, we have to realize two things: first, we need to pray for our child; then we have to take care of this child.
For the long run, it is not profitable to beget many children in a quick way. God ordained that people bear children in a slow way. God created only one man, and God told this man to be fruitful, multiply, and fill the entire earth (Gen. 1:28). Man has filled the earth to such an extent that many people are concerned about the increasing population. Spiritually speaking, however, we are short of children because we do not practice the God-ordained way to gain the increase. We just practice something according to our way, according to our taste. (CWWL, 1991-1992, vol. 3, “Fellowship concerning the Urgent Need of the Vital Groups”, chp. 14, pp. 481-482)
Pipila ka mga Mahinungdanong Punto kalabot sa Pagbatasan sa Lagsik nga Grupo (2)
Una, makat-on gyod tang mo-ampo. Ikaduha, usbon gyod nato ang atong konsepto, ang konsepto sa paghunahuna nga dali ra makaluwas og katawhan ug madala diha sa iglesiahanong kinabuhi. Tingali, dali ra ipanganak pag-usab ang tawo. Apan lisud makakaplag og hustong magtotoo nga wala kaayo naatimanan. Isip bahin sa lagsik nga grupo, walaon gyod nato ang hunahuna nga makabaton og dali ug sayon nga resulta.
Nagkinahanglan ta og saktong panahon ug pagbulig sa pagpabangon og bag-ong mga magtotoo. Kinahanglan andam tang mogugol og duha ka tuig sa usa ka magtotoo aron maluwas, mapakaon, mapabangon, ug mahingpit alang sa iglesiahanong kinabuhi. Kahibulongan na kaayo kon makabaton ka og usa ka makasasala ug hingpit gyod siyang maanaa sa iglesiahanong kinabuhi ingon nga bahin niini sa duha ka tuig. Andamon gyod nato ang atong sikolohikal nga bahin sa paagi sa pagbulig
Dili sayon nga butang ang makabaton ug atimanan ang usa ka tawo hangtod hingpit siyang maestablisar diha sa iglesiahanong kinabuhi. Amgohan gyod nato nga tingali magkinahanglan ta og labaw pa sa duha ka tuig aron makaluwas, makapatil-og ug makapatubo sa usa ka magtotoo hangtud sa magpabilin siya diha sa iglesiahanong kinabuhi. Kinahanglan andam gyod ka. Ayaw paglaum nga makahimo ka og dinaliang swerte.
Kon naluwas ang usa pinaagi nimo, mahimo siyang imong espirituhanong anak, imong puya. Kon wala kay sama niini nga paghunahuna, dili nimo siya mapabilin sa iglesiahanong kinabuhi. Sa Enero sa 1993, naglaum mi nga magsugod og gawas alang sa pagsangyaw sa ebanghelyo. Dili gyod ta magdahom nga makabaton ta og usa ka solido nga magpabilin diha sa iglesiahanong kinabuhi sa 1993. Wala ko namulong bahin sa usa ka tawo nga motuo diha ni Cristo ug mabautismohan sulod sa usa ka tuig. Dili ra kaayo kini lisud. Apan dili sayon makabaton og usa nga magpabilin sa imong magpangatiman, makakat-on sa mga gitudlo sa Biblia, andam nga magpatil-og nimo, ug hingpit nga madala ngadto sa iglesiahanong kinabuhi.
Giingnan ni Pablo ang mga taga tesalonica nga sama siya sa inahang nagpasuso, nagpakaon nila nga iyang mga anak (1 Tes. 2:7). Gisultian niya ang mga taga corinto nga siya ang ilang espirituhanong amahan nga nagpa-anak nila pinaagi sa ebanghelyo (1 Cor. 4:15). Nagpakita nato ang iyang unang sulat ngadto ni Filemon sa paagi unsaon pag-atiman sa bag-ong nakabaton sa Ginoo. Usbon gyod nato tanan ang atong konsepto. Dili gyod ta magdahom og dinaliang resulta diha sa buhat sa Ginoo. Sa pagkatinuod, sa pisikal nga ginsakpan ,mokabat og 18 ka tuig sa pag-atiman sa usa ka anak. Dayon mahimo na dayong adult nang bataa. Kay taas man ang panahon sa pagpadako og anak sa pisikal nga ginsakpan, nganong magdahom ta nga makapatubo og anak sa Dios, usa ka Cristohanon, sulod sa tunga ka tuig? Kon buot ta sa pagtubo ug magpabiling mga bunga, amgohan god nato ang duha ka butang: Una, Mag-ampo gyod ta alang sa atong anak; dayon atimanan nato siya.
Dili mapuslanon ang makapanganak og daghan sa dinalian nga paagi. Gitudlo sa Dios nga makapanganak ang katawhan sa hinayhinay nga paagi. Nagbuhat ang Dios og usa ra ka lalaki, ug gisultian sa Dios ang lalaki nga magmabungahon, modaghan ug pun-on ang tibuok yuta (Gen. 1:28). Gipuno sa tawo ang yuta hangtod sa punto nga daghang mga tawo ang nagproblema kalabot sa pagdaghan sa tawo. Sa espirituhanong pagkasulti, bisan pa niana, kabos ta sa mga anak tungod kay wala nato gibatasan ang paaging gitudlo sa Dios aron makabaton og pagpadaghan. Nagbatasan lang ta segun sa atong pamaagi, segun sa atong panglasa. (CWWL,1991-1992, Vol. 3, “Fellowship concerning the urgent need of the Vital Groups”, pp. 481-482)
The church in Zamboanga 