FELLOWSHIP REGARDING PRAYER WITH THE EXERCISE OF OUR SPIRIT AND THE RELEASE OF THE SPIRIT (3)
When we come to the prayer meeting, we must endeavor to pray. To come to the prayer meeting and not pray is meaningless. I would suggest that each of us pray at least three times in the prayer meeting. The Lord Jesus prayed three times in Gethsemane (Matt. 26:44), and Paul prayed three times (2 Cor. 12:8). Thus, we have to come to the prayer meeting, we have to pray, and we should pray three times. Whenever we pray, we must remember that we need to exercise our spirit for the release of the Holy Spirit.
The practice of Christianity kills the living functions of the members of the Body of Christ. In Christianity only one person is cultivated to speak. They think that this has more impact. But actually the functioning of all the members of the Body of Christ has the most impact.
When we come together to meet, our whole being with our spirit should be living. Then if any visitors come to our meeting, they will be touched and inspired. A meeting full of the exercise of the spirit and the release of the spirit is the real church meeting. This is the meeting of the Body of Christ. When we come to a meeting, we should not sit there in a dead, dying, dormant, and sleepy way. Even when we are sitting in the meeting, our entire being should be living. We should be exercising our spirit and releasing our spirit all the time, even when we are not praying aloud.
We can say Amen in two ways: without the exercise of the spirit or with the exercise of the spirit. When we say Amen in the meetings, we should always say it with the exercise of the spirit and the release of the Spirit. Even the way we come to meet must be living. If we are not shouting, speaking, or praying, we should still exercise our spirit and release our spirit. If we look at someone with the exercise of our spirit, something living from us will penetrate that person. If we are living, we will inspire other people. If we are in the presence of a living person for even a short time, it will be hard for us to avoid being inspired by him. Therefore, we all have to learn how to exercise our spirit, how to stir up our spirit, and how to release our spirit. Even if we are merely sitting in a meeting, we should release our spirit. All of us have to rise up to function in a living way in order to annul the system of one man speaking and the rest listening. We have to come to exercise our spirit and to release our spirit. (CWWL, 1991-1992, vol. 3, “Fellowship concerning the Urgent Need of the Vital Groups”, chp. 13, p. 469-470)
PAKIG-AMBITAY KALABOT SA PAG-AMPO UBAN SA PAGBANSAY SA ATONG ESPIRITU UG SA GAWASNON NGA ESPIRITU (3)
Kon motambong ta sa tigom sa pag-ampo, maningkamot gyod tang mag-ampo. Walay kahulogan ang motambong sa tigom sa pag-ampo kon dili mo-ampo. Mosugyot ko Ninyo nga ang matag usa nato mag-ampo sa labing menos ikatulo ka beses diha sa tigom sa pag-ampo. Ikatulo ka beses nag-ampo ang Ginoo sa Getsemane (Matt. 26:44), ug nag-ampo sab si Pablo sa ikatulo ka beses (2 Cor. 12:8). Busa, kon motambong ta sa tigom sa pag-ampo, mag-ampo gyod ta, labing menos ikatulo ka beses. Sa dihang mag-ampo ta, hinumdoman gyod nato nga kinahanglan mogamit ta sa atong espiritu aron mapahigawas ang balaang Espiritu.
Makapatay sa buhing kalihokan sa mga bahin sa Lawas ni Cristo ang pagbatasan sa cristianidad karon. Diha sa cristianidad, usa ra ka tawo ang gitikad nga mamulong. Naghunahuna sila nga duna kini impak. Apan sa pagkatinuod, ang kalihokan sa tanang bahin sa Lawas ni Cristo ang dunay mas labing impak.
Kon motambong ta pag-usa sa tigom, buhi gyod unta ang atong tibuok pagkatawo uban sa atong espiritu. Kon dunay mga nibisita nga motambong sa atong tigom, matandog ug madasig sila. Tinuod nga tigom sa iglesia ang tigom nga puno sa paggamit sa espiritu ug sa pagpahigawas sa Espiritu. Kini ang tigom sa Lawas ni Cristo. Kon motambong ta sa tigom, dili lang gyod ta mopungko sa patay, himalatyon, nagpondo, ug katulgon nga paagi. Bisan sa atong pagpungko diha sa tigom, buhi gyod unta ang atong tibuok pagkatawo. Mogamit gyod ta sa atong espiritu ug gawasnon ang atong espiritu matag panahon, bisan dili ta mag-ampo sa makusog.
Makasulti tag Amen sa duha ka paagi: sa walay paggamit sa espiritu ug sa paggamit sa espiritu. Kon mosulti tag Amen diha sa mga tigom, sultion gyod nato kini kanunay nga dunay paggamit sa espiritu ug gawasnon nga espiritu. Kon dili ta mosinggit, namulong o nag-ampo, gamiton gyod gihapon nato ang atong espiritu ug mopahigawas sa espiritu. Kon molantaw ta sa usa ka igsoon uban sa paggamit sa espiritu, dunay buhi nga butang gikan sa sulod nato nga mapaambit diha niya. Kon buhi ta, makapadasig ta sa uban. Kon naa ta sa presensya sa usa ka buhi nga persona bisan sa mubo nga panahon, dili nato malikayan nga madasig ta pinaagi niya. Busa, kat-onan gyod nato unsaon paggamit sa espiritu, unsay buhaton aron mabuhi ang atong espiritu, ug aron mapahigawas ta sa atong espiritu. Mobarog gyod tang tanan ug molihok sa buhi nga paagi aron mawala ang sistema sa usa ka tawo ang mamulong ug ang uban maminaw ra. Motambong ta uban sa paggamit sa atong espiritu ug magpahigawas sa espiritu. (CWWL, 1991-1992, vol. 3, “Fellowship Concerning the Urgent Need of the Vital Groups”, chp.13, p. 469-470)
The church in Zamboanga 