FELLOWSHIP REGARDING PRAYER WITH THE EXERCISE OF OUR SPIRIT AND THE RELEASE OF THE SPIRIT (1)
When we attend the meetings, we should always pray. We have pointed out that many of us have a bad habit of explaining in our prayer. We need to learn to drop this explaining from our prayer. We come to the Lord in prayer to ask, to beseech, to petition, and to beg Him, not to explain to Him. The Lord does not need us to explain things to Him. He knows everything. You may say, “Lord, You know that we are so poor.” But you do not need to say this, because the Lord already knows. It is better to change your prayer by saying, “Lord, have pity upon my poverty.” This is a real prayer. To say “Lord, You know that we are poor” is explanation. Turn your prayer, from the first word to the last word, into petition.
Furthermore, some of us are used to praying too fast. Because of this, others are not able to follow our prayer. We have to pray in an audible and clear way so that others are able to hear us clearly. Then they will be able to say Amen to our prayer. We need to learn to pray without description, without explanation, and slowly and clearly enough so that others can follow us.
Another important thing is that we should not pray according to our natural way. When we pray, we have to exercise our spirit with every word. This does not necessarily mean that if we shout, we are exercising our spirit. But whenever we pray, we must exercise our spirit and the Spirit should be released out of us.
I hope that we would drop all our old habits and our old thoughts. We should remember two things. First, when we pray, we need to petition, to supplicate, not to explain. Second, when we pray, we should pray by and in our spirit. Paul says in Ephesians 6:18 that we should pray at every time in spirit. A number of translations translate spirit in this verse with a capital S. But the spirit here is not the Spirit, with a capital S, but our spirit. We need to pray at every time in spirit, and watch unto this kind of prayer in our spirit. If we pray without being in the spirit, we have to adjust ourselves. When we pray, we must pray from our spirit. God is Spirit, and those who worship Him must worship Him in spirit (John 4:24). Whenever we come to the Lord, we must exercise our spirit.
We should learn to exercise our spirit to such an extent that even when we are quiet, our spirit is exercised. According to Romans 8, we do not know how to pray as is fitting, so we groan. In our groaning the Spirit groans also, interceding for us (vv. 23, 26). Our groaning in this way with the exercise of our spirit is the top prayer. (CWWL, 1991-1992, vol. 3, “Fellowship concerning the Urgent Need of the Vital Groups”, chp. 13, p. 466-467)
PAKIG-AMBITAY KALABOT SA PAG-AMPO UBAN SA PAGBANSAY SA ATONG ESPIRITU UG SA GAWASNON NGA ESPIRITU (1)
Mag-ampo gyod ta kanunay kon motambong ta sa mga tigom. Gitudlo na nato nga duna tay sayop nga pagbatasan nga magpasabot (explain) sa atong pag-ampo. Kat-onan gyod nato nga buy-an ning klaseha nga mga pag-ampo. Moduol ta sa Ginoo sa pag-ampo aron mangayo, magpakilooy, mangamuyo diha Niya, dili magpasabot. Wala nagkinahanglan ang Ginoo nato aron ipasabot Kaniya ang mga butang. Nasayod Siya sa tanang butang. Moingon tingali ka, Ginoo, nasayod ka nga kabos kaayo mi.” apan dili na nimo kinahanglan sultion pa kini, tungod kay nasayod na man ang Ginoo niini.” Mas maayo nga usbon nimo ang imong pag-ampo sa pagsulti og “ Ginoo, kaloy-i ko sa akong pagkakabos.” Kini maoy tinuod nga pag-ampo. Pagpasabot ang pagsulti og “ Ginoo, nasayod nga kabos kaayo mi”. Usba ang imong pag-ampo gikan sa unang pulong ngadto sa kataposang pulong, sa pagpangamuyo.
Dugang pa, naandan sa pipila kanato nga pas-pas mo-ampo. Tungod niini, dili makasunod sa atong pag-ampo ang uban. Mag-ampo gyod ta sa kusog ug klaro nga paagi aron klarong makadungog ang uban. Dayon makasulti sila og “amen” sa atong pag-ampo. Kat-onan gyod nato mo-ampo sa walay pagpasabot (explanation), ug hina-hinay, klaro aron makasunod ang uban kanato.
Importanteng butang sab nga sa atong mga pag-ampo dili gyod unta segun sa atong natural nga paagi. Bansayon gyod nato ang atong espiritu uban sa matag pulong, sa dihang mag-ampo ta. Wala kini nagpasabot nga kon mosinggit ta, nagbansay ta sa atong espiritu. Apan sa matag panahon nga mag-ampo ta, bansayon gyod nato ang atong espiritu, ug kinahanglan gawasnon ang Espiritu gikan sa sulod nato.
Naglaom ko nga buy-an nato ang atong daang pagbatasan ug daang panghunahuna. Duha ka butang ang kinahanglan nato hunahunaon, Una, kon mag-ampo ta, kinahanglan mangamuyo ta, dili magpasabot. Ikaduha, kon mag-ampo ta, pinaagi ug diha gyod sa espiritu. Niingon si Pablo sa efeso 6:18 nga mag-ampo gyod ta matag panahon sa espiritu. Daghang mga paghubad nga gihubad ang espiritu ning bersikuloha nga dunay dakong S (sa iningles) apan ang espiritu dinhi dili ang Espiritu nga (dako ang S) apan ang atong espiritu. Kinahanglan mag-ampo gyod ta matag panahon diha sa espiritu ug magtukaw niini nga pag-ampo sa atong espiritu. Usbon gyod nato ang atong kaugalingon kon mag-ampo ta nga wala sa atong espiritu. Espiritu ang Dios, ug ang magsimba Niya, mosimba diha sa espiritu (Juan 4:24). Matag panahon nga moduol ta sa Ginoo, magbansay gyod ta sa espiritu.
Kat-onan gyod nato mobansay sa atong espiritu hangtod sa punto nga bisan hilom ang atong espiritu, nagbasay gihapon kini. Segun sa Roma 8, dili ta mahibalo unsay angay natong iampo, busa nag-agulo ta. Nag-agulo sab ang Espiritu sa atong pag-agulo, nangamuyo alang nato (vv. 23,26). Sa atong pag-agulo ning paagiha uban sa atong pagbansay sa espiritu maoy habog nga pag-ampo. (CWWL, 1991-1992, vol. 3, “Fellowship concerning the Urgent Need of the Vital Groups”, chp. 13, p. 466-467)
The church in Zamboanga 