RELEASING OUR SPIRIT THROUGH PRAYER
The proper prayer always releases us. If we pray and our spirit is not exercised and released, our prayer is wrong. Prayer must exercise our spirit and release our spirit. When our spirit is released by our prayer, we are released persons. When we are no longer bound but released, we are always happy. This is why Paul says, “Always rejoice, unceasingly pray” (1 Thes. 5:16-17). To rejoice all the time is related to praying unceasingly.
Furthermore, if we are not released, we cannot be blended with others. If we come to the meeting with a quiet spirit, we are bound. If we attend the vital group meetings in this way, there is no possibility of our being blended. When you are released, when I am released, and when everyone is released, that is the real blending. The way for us to become blended is through prayer that releases our spirit.
Acts 1:14 says that the one hundred twenty continued steadfastly with one accord in prayer, “together with the women.” We need to consider why the Bible says “with the women” in this verse. Every word in the Bible is written with a purpose. I hope that the sisters would give me the permission to speak a frank word. The one accord is always troubled by the women. When the sisters have no problem in the church, the church will most likely have no problem. In the church life there are generally more sisters than brothers. In the home in Bethany spoken of in John 12, there were two sisters and one brother (vv. 2-3). We can see from this that the church life greatly depends upon the sisters. When the sisters are okay, the church life will most likely be okay. The vital future of the vital groups greatly depends upon the sisters. If the sisters are blended, the blending of the groups will be successful. (CWWL, 1991-1992, vol. 3, “Fellowship concerning the Urgent Need of the Vital Groups”, chp. 12, p. 461)
MAGPAHIGAWAS SA ATONG ESPIRITU PINAAGI SA PAG-AMPO
Makapahigawas gyod nato kanunay ang hustong pag-ampo. Sayop ang atong pag-ampo kon wala tay pagbansay ug pagpahigawas sa espiritu. Makapabansay ug makapahigawas sa espiritu ang pag-ampo. Kon gawasnon ang atong espiritu pinaagi sa pag-ampo, gawasnon ta nga pagkatawo. Wala na ta sa gapos kondili gawasnon na ta, malipayon ta kanunay. Mao kini ang giingon ni Pablo, “ Malipayon kanunay”, ampo sa walay paghunong” (1 Thes. 5:16-17). Dunay kalabotan sa walay hunong nga pag-ampo ang magmalipayon sa matag panahon.
Labi pa niini, dili ta masakot sa uban kon dili ta gawasnon. Kon motambong ta sa tigom nga hilom og espiritu, ginapos ta. Walay posibilidad nga masakot ta kon motambong ta sa atong grupong tigom sa sama niini nga paagi. Kini ang tinuod nga panagsakot kon gawasnon ko, kon gawasnon ka, ug kon gawasnon tang tanan. Ang paagi nato aron masakot pinaagi sa pag-ampo mao man ang pagpahigawas sa espiritu.
Mga Buhat 1:14 nag-ingon nga lig-ong nagpadayon ang 120 nga dunay pagkahiusa sa pag-ampo, “uban sa babayi.” Hunahunaon gyod nato nganong gisulti kini sa biblia “uban sa babayi” ning bersikuloha. Dunay katuyoan ang matag pulong nga nasulat sa biblia. Naglaum ko nga togotan ko sa mga igsoong babayi nga mamulong og prangka nga pagpamulong. Kanunayng makadaot ang babayi sa pagkahiusa. Makaingon tag walay problema ang iglesia kon walay problema ang mga igsoong babayi diha sa iglesia. gilangkoban man sa mga igsoong babayi ang iglesiahanong kinabuhi kaysa sa mga igsoong lalaki. Sa balay nga naa sa Bethany nga gipamulong sa Juan 12, dunay duha ka igsoong babayi ug usa ka igsoong lalaki (vv.2-3). Makita nato dinhi nga dako gyong nagdepende ang iglesiahanong kinabuhi sa mga igsoong babayi. Kon okay ang mga igsoong babayi, makaingon ta og okay sab ang iglesiahanong kinabuhi. Ang lagsik nga kaugmaon sa lagsik nga mga grupo, nagdepende man sa mga igsoong babayi. Kon nasakot ang mga igsoong babayi, malamposon ang panagsakot diha sa mga grupo.(CWWL, 1991-1992, vol. 3, “Fellowship concerning the Urgent Need of the Vital Groups”, chp. 12, p. 461)
The church in Zamboanga 