BEING BLENDED BY MUCH AND THOROUGH PRAYER, AS FINE FLOURS OF THE WHEAT, WITH ALL MEMBERS OF YOUR GROUP
In the vital groups we need to be blended by much and thorough prayer, as fine flour of the wheat, with all the members of our group, with the Spirit as the oil, through the death of Christ as the salt, and in the resurrection of Christ as the frankincense, into a dough for the Lord (1 Cor. 5:6-7a; Lev. 2:1-13). To be blended is not merely to be put together as a couple, like a husband and wife. Being “coupled” is not as advanced as being blended. It is possible for a couple to be married for a number of years and yet never be blended. In human society there are often quarrels between husbands and wives, between brothers and sisters, and between children and parents because they have never been blended with one another.
The New Testament tells us, first, that we are grains of wheat. In John 12:24 the Lord Jesus was the unique grain. Through His death and resurrection He released His life into us, making us the many grains. This is very good. However, the New Testament goes on to tell us that as grains, we need to eventually become a lump (1 Cor. 5:6-7a). This means that we need to become dough. The making of dough requires the blending of grains of wheat, but before being blended, the grains need to be ground into fine flour.
The New Testament also tells us that we all eventually become a loaf (10:17). In a sense, the grains, the fine flour, the lump, and the dough are nothing until they become a loaf. After we become a loaf, we mean something and we are something in the hand of the Lord. The loaf is the group. At the Lord’s table we often praise the Lord for the loaf, the bread, yet in actuality we may not be a loaf. A number of saints among us may never have been ground or broken. Although we are grains, it is possible that we have never been broken and ground into fine flour. On the other hand, we may be broken, yet we may never have been blended together. Thus, we are far from being a loaf. The way to become a loaf is to be blended together in the groups. The loaf is the group.
The way to be blended is by much and thorough prayer, as fine flour of the wheat, with all the members of our group, with the Spirit as the oil, through the death of Christ as the salt, and in the resurrection of Christ as the frankincense. We need to pray over all these points with much and thorough prayer. We need to be blended into a dough for the Lord. Our becoming dough implies our being broken, our being ground, and our being blended. According to the type of the meal offering in Leviticus 2:1-13, to be blended requires the adding of oil so that the flour will not be dry. It is impossible to blend fine flour that is dry; oil is needed to make the flour moist. In the same way, we need the Spirit as the oil to “moisten” us so that we can be blended together.
To be blended together, we also need the salt, that is, the death of Christ, to kill all the germs within us. We need to realize that we have many germs in our being. All these germs need to be killed by the death of Christ. Then we also need to be in the resurrection of Christ. In the blending we need to experience the Spirit as the oil, and we also need to pass through the experiences of the death of Christ and the resurrection of Christ. If by the Lord’s mercy we are able to experience such a blending, we will be absolutely different from what we are today. It is not enough just to put people together and call them a group. That can be done very quickly. The proper grouping with the blending of the members will take time. (CWWL, 1991-1992, vol. 3, “Fellowship concerning the Urgent Need of the Vital Groups”, chp. 10, pp. 434-435)
Masakot pinaagi sa Daghan ug Bug-os nga mga Pag-ampo, isip pino nga harina sa Trigo, uban sa tanang bahin sa Grupo
Diha sa lagsik nga mga grupo, kinahanglan masakot gyod ta pinaagi sa daghan ug bug-os nga mga pag-ampo, isip pinong harina sa trigo, uban sa tanang bahin sa mga grupo, uban sa Espiritu nga maoy lana, pinaagi sa kamatayon ni Cristo ingon nga asin, ug diha sa pagkabanhaw ni Cristo nga incienso, ngadto sa minasa alang sa Ginoo (1 Cor. 5:6-7a; Lev. 2:1-13). Dili lang i-usa sama sa magti-ayon ang panagsakot, sama sa bana ug asawa. Dili mas asdang o una ang “magtiayon” kaysa sa panagsakot. Posible alang sa magtiayon nga minyo na sa pipila ka mga tuig apan wala gihapon nasakot. Usahay sa tawhanong katilingban, dunay daghang mga pagsumpakianay tali sa bana ug asawa, tali sa mga igsoong lalaki ug igsoong babayi, ug tali sa mga anak ug ginikanan tungod kay wala man sila nasakot sa usag-usa.
Nagsulti una nato ang bag-ong tugon nga mga lugas ta sa trigo. Sa Juan 12:24 si Ginoong Jesus ang bugtong talagsaong trigo. Pinaagi sa Iyang kamatayon ug Pagkabanhaw , Iyang gipalugwa ang Iyang kinabuhi nganhi sa sulod nato, naghimo nato og daghang mga trigo. Maayo kaayo kini. Bisan pa niana, nagsulti og dugang kanato ang bag-ong tugon nga isip mga trigo, kinahanglan mahimo tang mga minasa ( 1 Cor.5:6-7a ). Nagkinahanglan sa panagsakot sa mga lugas sa trigo ang pagbuhat sa minasa, apan ayha masakot, kinahanglan pinohon ang trigo aron mahimong pino nga harina.
Nagsulti sab nato ang bag-ong tugon, nga sa ngadto-ngadto mahimo tang mga tinapay (10:17). Murag maka-ingon ta nga walay bili ang trigo, pinong harina ug ang minasa kon dili kini mahimong tinapay. Duna na tay bili ug maayong butang na ta sa kamot sa Ginoo kon mahimo tang tinapay. Grupo ang tinapay. Sa talad sa Ginoo, usahay magdayeg ta Niya tungod sa tinapay, apan tingali sa pagkatinuod dili ta tinapay. Tingali wala pa nabuak ang pipila ka mga balaan taliwala nato ug gipino aron mahimong pinong harina. Sa laing bahin, nabuak na tingali, apan wala gihapon nasakot sa uban. Busa, layo pa ta aron mahimong tinapay. Ang paagi aron mahimong tinapay mao man ang masakot pag-usa diha sa mga grupo. Ang grupo mao ang tinapay.
Ang paagi aron masakot mao ang daghan ug bug-os nga mga pag-ampo, isip pinong harina sa trigo, uban sa tanang bahin sa atong grupo, uban sa espiritu nga lana, pinaagi sa kamatayon ni Cristo nga asin ug diha sa pagkabanhaw ni Cristo nga incienso. Mag-ampo gyod ta ning mga puntoha sa daghan ug bug-os nga pag-ampo. Kinahanglan masakot gyod ta ingon nga tinapay alang sa Ginoo. Nagtimaan ang atong pagkahimo og tinapay sa atong pagkabuak, sa pagpino, ug sa atong pagkasakot. Sumala sa gitimaan sa halad kalan-on sa Levitico 2:1-13, nagkinahanglan sa pagdugang sa lana aron masakot og dili mala ang harina. Imposible kaayo isagol ang pinong harina kon mala, kinahanglan ang lana aron mahimong basa ang harina. Sa samang paagi, nagkinahanglan ta sa Espiritu ingon nga lana aron “ basa” ta ug masakot ta pag-usa.
Aron masakot ta pag-usa, nagkinahanglan sab ta sa asin, ang kamatayon ni Cristo, aron patyon ang tanang kagaw sa sulod nato. Makaamgo gyod ta nga daghan kaayo tag kagaw sa atong pagkatawo. Kinahanglan mamatay ning tanang mga kagawa pinaagi sa kamatayon ni Cristo. Dayon kinahanglan maanaa sab ta diha sa pagkabanhaw ni Cristo. Sa panagsakot, kinahanglan masinatian nato ang Espiritu nga lana, ug kinahanglan sab nato maagian ang kasinatian sa kamatayon ni Cristo ug sa pagkabanhaw ni Cristo. Kon sa kalooy sa Ginoo, masinati nato kini nga panagsakot, bug-os gyod tang mausab gikan sa unsa ta karon. Dili lang paigo nga usahon nato ang mga tawo ug tawgon silang grupo. Dali ra kaayo kini buhaton. Daghang pa gyong igugol nga panahon alang sa hustong pag-grupo uban sa panagsakot sa mga balaan. (CWWL 1991-1992, vol. 3, “Fellowship concerning the Urgent need of the Vital Groups”, chp. 10, 434-435)
The church in Zamboanga 