THE BUILDING UP OF THE VITAL GROUPS–THE ONENESS AND THE ONE HAVING AN INTIMATE AND THOROUGH FELLOWSHIP IN CHRIST AS THE ELEMENT AND SPHERE, BY EXERCISING YOUR SPIRIT WITH MUCH AND THOROUGH PRAYER, CONCERNING YOUR STATUS, SPIRITUAL CONDITION, AND PRESENT SITUATION IN AND WITH THE LORD
The word fellowship is used in the New Testament first in Acts 2:42: “They continued steadfastly in the teaching and the fellowship of the apostles, in the breaking of bread and the prayers.” This verse mentions the fellowship of the apostles. Among the apostles there was an intimate fellowship. In the beginning of Acts the apostles were with a group of about one hundred twenty saints (1:15). We may say that that was the apostles’ group. Among them there was an intimate fellowship. The one hundred twenty stayed together for at least ten days. They ate together, prayed together, and did everything together. Surely they had an intimate fellowship. The day of Pentecost was a day produced by ten days of this kind of fellowship. Among us there is a shortage of such an intimate fellowship.
Our fellowship should be not only intimate but also thorough. We may know one another, but we may not know one another thoroughly. If this is the case, we cannot say that we have thorough fellowship with one another. In the vital groups the members first need to know one another intimately and thoroughly.
The intimate and thorough fellowship is in Christ. Christ is the element, and Christ is also the sphere, the limit, of that fellowship. That fellowship actually is Christ Himself, because Christ is the element of the fellowship, and He is the sphere of the fellowship.
The way to have an intimate and thorough fellowship is to exercise our spirit. Whenever we speak something in fellowship, we need to exercise our spirit. According to my observation, a number of saints have the teaching concerning exercising the spirit, but in practice they do not have the reality. For the proper fellowship we need to exercise our spirit with much and thorough prayer. In the vital groups we need to fellowship concerning our status, our spiritual condition, and our present situation in and with the Lord.
We need to build up an intimacy with all the members of our group. To do this, one sister may call another during the day for a few minutes of contact and fellowship. If we love one another, we will always feel that we miss one another. If we would contact one another in this way, we will see the difference. We will be enlivened and stirred up to love the Lord. Our hearts will also be softened toward one another, and we will be able to receive something from one another.
The Lord Jesus built up the oneness between Peter, John, James, and all the others who followed Him for three and a half years. They left their families, their nets, their boats, and their jobs just to follow the Lord every day. The outsiders might have thought that to follow Jesus was a waste. In their view, wherever He went, a group of people followed Him doing nothing. It seems that the Lord did nothing, but actually He trained His disciples for three and a half years. Every day when He spoke, He trained them. When He did not speak, He still trained His disciples. His silence was also a kind of training. At the end of the three and a half years the Lord Jesus went up to Jerusalem to die. While they were on the way, James and John and all the rest were quarreling concerning who would sit on the Lord’s right hand and on His left hand in His kingdom (Matt. 20:20-24). It seems that they did not gain anything during those three and a half years, but something was built up within them. After witnessing the Lord’s death, resurrection, and ascension, they became different persons. Among them there was the fellowship, the oneness, and the one accord. At that time they were ready, qualified, prepared, and equipped to receive the outpoured God upon them. The outpouring of the Spirit on the day of Pentecost (Acts 2:1-4) was the greatest thing that ever took place in the entire universe. Even the creation of the heavens and the earth was not as great. The Triune God poured Himself out upon these people who were in the oneness and in the fellowship and who had the genuine one accord. To build up such a one accord is not an easy thing. My intention is to build up this one accord through the vital groups…(CWWL, 1991-1992, vol. 3, “Fellowship concerning the Urgent Need of the Vital Groups”, chp. 10, pp. 432-434)
Dunay Suod ug Bug-os nga Pakig-ambitay diha ni Cristo nga Elemento ug Dapit, Pinaagi sa Pagbansay sa imong espiritu uban sa Daghan ug bug-os nga Pag-ampo, kalabot sa imong istado, espirituhanong kondisyon, ug kasamtangan kahimtang diha sa ug uban sa Ginoo
Unang gigamit sa bag-ong tugon ang pulong Pakig-ambitay sa Mga Buhat 2:42: “ Ug lig-on silang nagpadayon sa pagtulon-an ug sa pakig-ambitay sa mga apostol, sa pagtipik sa tinapay ug sa pag-ampo.” Naghisgot ning bersikuloha sa pakig-ambitay sa mga apostol. Dunay suod nga pakig-ambitay taliwala sa mga apostol. Sa sinugdan sa mga Buhat gigrupo ang mga apostol uban sa 120 ka mga balaan (1:15). Makaingon tingali ta nga grupo kadto sa mga apostol. Taliwala nila dunay suod nga mga pakig-ambitay. Nagpabilin silang nagkauban sulod sa 10 ka mga adlaw. Dungan silang nagkaon, Dungan nga nag-ampo, ug Dungan silang nagbuhat sa tanan. Sigurado duna gyod silay suod nga pakig-ambitay. Ang adlaw sa pentecostes maoy adlaw nga napalugwa tungod niining 10 ka adlaw nga klaseha sa pakig-ambitay. Taliwala nato dunay mga kakulangon niini nga klase nga pakig-ambitay.
Kinhanglan dili lang gyod suod ang atong pakig-ambitay apan bug-os sab. Nakaila tingali ta sa matag usa, apan dili bug-os nga pag-ilhanay. Kon mao kini ang kahimtang, dili ta makaingon nga suod kaayo ang atong pakig-ambitay. Sa lagsik nga mga grupo, una kinahanglan suod ug bug-os nga nag-ilhanay ang matag bahin sa grupo.
Ang suod ug bug-os nga pakig-ambitay naa man diha ni Cristo. Si Cristo ang element ug mao sab ang dapit, ang limit, nianang pakig-ambitaya. Kining pakig-ambitaya mao man gani si Cristo mismo, tungod kay si Cristo ang elemento sa pakig-ambitay ug Siya ang dapit sa pakig-ambitay.
Ang paagi aron dunay suod ug bug-os nga pakig-ambitay mao man ang pagbansay sa espiritu. Sa matag higayon nga mamulong ta diha sa pakig-ambitay, kinahanglan mobansay ta sa espiritu. Kon nahigugma ta sa matag-usa, makabati gyod ta kanunay nga gimingaw ta sa matag-usa. Kon mokonta ta sa matag usa sa ingon ani nga paagi, makita nato ang kalainan. Mabuhi ta ug madasig pa sa paghigugma sa Ginoo. Mahumok sab ang atong mga kasingkasing sa matag-usa kanato, ug makadawat ta og mga butang gikan sa matag-usa.
Gitukod ni Ginoong Jesus ang pagkausa taliwala ni Pedro, Juan, Santiago, ug sa tanang mga nisunod Kaniya sulod sa 3 ug tunga ka tuig. Gibiyaan nila ang ilang panimalay, ilang pukot, ilang sakayan (baruto), ug ilang mga trabaho aron mosunod sa Ginoo matag adlaw. Makahunahuna tingali ang mga tawo sa gawas nga sayang ra ang pagsunod ni Jesus. Sa ilang panglantaw, bisan asa Siya moadto, dunay grupo sa mga katawhan nga nagsunod Niya nga wala ray gibuhat. Murag wala ray gibuhat ang Ginoo apan sa pagkatinuod gibansay diay Niya ang mga tinun-an sulod sa 3 ug tunga ka tuig. Matag adlaw nga mamulong Siya, ginabansay Niya sila. Sa dili Siya mamulong, gibansay gihapon Niya ang Iyang mga tinun-an. Klase nga pagbansay sab ang Iyang pagkahilom. Sa kataposan sa 3 ug tunga ka tuig, nisaka ang Ginoo sa Jerusalem aron mamatay. Samtang naa sila sa dalan, naglalisay si Santiago ug Juan ug ang uban kalabot sa kon kinsa ang mopungko sa tuong kamot sa Ginoo ug sa walang kamot sa Ginoo sa Iyang gingharian (Mat. 20:20-24). Murag wala silay nabatonan sulod sa 3 ug tunga ka tuig, apan dunay butang nga natukod sa sulod nila. Human sa pagkakita nila sa kamatayon sa Ginoo, pagkabanhaw ug pagkayab, nahimo silang lahi nga mga tawo. Taliwala nila dunay pakig-ambitay, dunay pagkausa, ug ang pagkahiusa. Andam sila niadtong panahona, takus, ug nasangkapan aron modawat sa gibubo nga Dios diha nila. Ang pagbubo sa Espiritu sa adlaw sa pentecostes (Mga Buhat 2:1-4) mao ang pinakadakong butang nga nahitabo sa tibuok uniberso. Bisan ang pagbuhat sa mga langit ug sa yuta dili man sama ka dako niini. Gibubo sa tulo-usang Dios ang iyang kaugalingon ning mga tawhana nga naa sa pagkausa ug naa sa pakig-ambitay ug dunay tinuod nga pagkahiusa. Dili sayon nga butang ang pagtukod nianang pagkausaha. Ang tuyo nako mao nga tukoron ang pagkahiusa pinaagi sa lagsik nga mga Grupo…..(CWWL,, 1991-1992, vol.3, “Fellowship Concerning the Urgent Need of the Vital Groups”, chp.10, pp. 432-434)
The church in Zamboanga 