THE BUILDING UP OF THE VITAL GROUPS–THE ONENESS AND THE ONE ACCORD (2)
Today some Christians may claim to have oneness. I have heard some pastors say that since all the denominations have one God, one Savior, Christ, and one Bible, they are one. According to their concept, denominations are not divisions; they are merely means used by Christians to carry out their work. In their view denominations are like the different kinds of bowls and utensils that people use to eat their food. They argue that since different kinds of eating utensils, such as chopsticks and forks and spoons, do not divide people, denominations do not divide Christians. I am afraid that some of the saints in the recovery may not be able to withstand this kind of argument.
My response to them is this: “Yes, you may have the oneness, but do you have the kernel? Do you have the one accord? The families who use forks and chopsticks for eating also use the same utensils to fight with each other. You may have oneness, but where is the one accord?” Some among the denominations may turn the question to us: “Do you have the one accord among you?” If we examine our situation, we will have to admit that even now we are not adequate in the matter of one accord.
If among those in a group there is no one accord, what can the Lord do with them? This is why my burden concerning the vital groups is so heavy. I am very clear that we do not have the full and complete one accord among us. Therefore, in a sense it is hard for the Lord to move freely among us. If we are not in one accord, God has no way to answer our prayer. If God does not have a way to answer our prayer, what can He do with us? Without the one accord, it is difficult to get people saved, converted, and regenerated by the dynamic salvation of God. Thus, our inadequacy in the one accord is a sickness that is more than serious. We have been sick for years, yet we might have been unconscious of our sickness. We may come to the meetings, praise the Lord, and prophesy, but we may do all these things without being conscious of the fact that we do not have the adequate one accord.
Although I have studied the Bible for many years, I did not see until recently that oneness is like the body, and one accord is like the heart within the body. Our sickness is not just like a sickness in the outward, physical body; our sickness is like a sickness in the heart within the body…The sickness among us is that we do not have the one accord adequately. Therefore, we maintain only a oneness with a sick “heart.” In these past four or five years even this unhealthy oneness has been broken by the dissenting ones. They would not even care for the oneness. We are still here for the oneness, yet within us there is an inadequacy in the one accord. Because of this, it is hard for the Lord to answer our prayer, especially in the matter of fruit-bearing for the increase of the Lord’s recovery. For this, surely we need to humble ourselves before Him.
The grouping of the saints together in the vital groups is to recover us, and to recover us means to heal us, to cure us. We have become sick; thus, we need the healing. The healing that we need is to be grouped together in the adequate accord. The way to touch the sickness that is among us is to have the vital groups. (CWWL, 1991-1992, vol. 3, “Fellowship concerning the Urgent Need of the Vital Groups”, chp. 10, pp. 430-432)
Ang Pagtukod sa Lagsik nga mga Grupo – Ang Pagkausa ug Pagkahiusa(2)
Tingali pipila sa mga Cristohanon karon nga moangkon sa pagkausa. Nakadungog ko nga pipila sa mga pastor niingon nga tungod kay duna may usa ka Dios, usa ka Manluluwas, Cristo, ug usa ka Biblia ang mga denominasyon karon, usa na sila. Sumala sa ilang konsepto, dili pagbahin-bahin ang denominasyon; palaagianan ra sila nga gigamit sa mga Cristohanon aron matuman ang ilang mga buhat. Sa ilang panglantaw sama sa nagkalain-laing mga yahong ug galamiton sa pagkaon ang denominasyon nga gamiton aron maka-kaon ang mga katawhan. Nakiglalis sila nga kay nagkalain-laing mga galamiton sa pagkaon, sama sa chopsticks ug tinidor ug mga kutsara, nga wala naka bahin sa mga tawo, ang denimonasyon wala man nakapabahin sa mga Cristohanon. Nahadlok ko sa mga pipila ka mga balaan sa pahiuli nga tingali dili ta ka barog niini nga klase sa mga argumento.
Ang akong tubag nila niini kay kini: “ Oo, tingali dunay pagkausa, apan duna bay sulod o kernel? Duna ba moy pagkahiusa? Ang panimalay nga naggamit sa sama rang tinidor ug chopsticks nga galamiton alang sa pagkaon gigamit sab nga galamiton alang sa pakig-away sa matag usa. Duna tingali moy pagkausa, apan diin man ang pagkahiusa?. Ibalik tingali ang pangutana kanato sa pipila nga naa sa mga denominasyon: “duna moy pagkahiusa sa inyong taliwala?” kon atong susihon ang atong kahimtang, mo-angkon gyod ta nga bisan karon dili gihapon ta paigo kalabot sa butang sa pagkahiusa.
Kon dunay pagkahiusa taliwala sa mga grupo , unsa may mabuhat sa Ginoo nila? Busa bug-at kaayo ang akong luwan kalabot sa lagsik nga mga grupo. Klaro kaayo nako nga dili pa gyud kaayo hingpit ug kumpleto ang atong pagkahiusa. Busa, maingon nga lisud alang sa Ginoo nga makabuhat taliwala nato. Kon walay pagkahiusa diha nato, walay paagi ang Dios nga motubag sa atong mga pag-ampo. Kon walay paagi ang Dios nga motubag sa atong mga pag-ampo, unsa may mabuhat niya nato? kon walay pagkahiusa, lisud kaayo alang nato makaluwas sa mga katawhan, mabalhin sila, ug mapanganak pag-usab pinaagi sa kaluwasan sa Dios. Busa, ang atong kakulangon sa pagkahiusa maoy balatian nato karon nga labi kaayo ka seryoso. Tuig na tang nagsakit, apan wala tingali gihapon nato nabatian ning sakita. Motambong tingali ta sa mga tigom, Magdayeg sa Ginoo, ug mopropesiya, apan mabuhat tingali nato ning mga butanga nga walay pagbati sa kamatuoran nga wala diay tay hustong pagkahiusa.
Bisan nagtuon ko sa biblia sa pipila na ka mga tuig, wala nako nakit-an kini apan karon, Nakita nako nga sama sa lawas ang pagkausa, ug sama sa kasingkasing sulod sa lawas ang pagkahiusa. Ang sakit nato dili lang sakit sa gawas, sa pisikal nga lawas; ang atong sakit kay sama sa sakit nga naa sulod sa kasingkasing sa lawas….ang sakit taliwala nato kay wala man tay paigo nga pagkahiusa. Busa, nagmintinir ra ta sa pagkausa nga dunay “sakit sa kasingkasing”. Sa nilabayng upat o lima ka mga tuig giguba sa mga mabahinbahinon bisan kining dili himsong nga pagkausa. Wala gani tingali silay pagtagad sa pagkausa. Naa gihapon ta karon dinhi alang sa pagkausa, apan sa sulod nato duna gihapon tay kakulangon sa pagkahiusa. Tungod niini, lisud alang sa Ginoo tubagon ang atong mga pag-ampo, labi na sa butang kalabot sa pagpamunga alang sa pagtubo sa pahiuli sa Ginoo. Alang niini, sigurado gyod nga kinahanglan magmainubsanon ta sa atong mga kaugalingon atubangan Niya.
Ang pag-grupo sa mga balaan pinaagi sa grupong mga tigom aron man ipahiuli ta, ug ang ipahiuli ta nagpasabot kini og tambalan ta, ayohon ta. duna tay mga sakit; busa, kinahanglan ta sa mga pagtambal. Ang tambal nga gikinahanglan nato mao man ang magrupo ang matag-usa nato diha sa hustong pagkahiusa. Ang paagi aron matandog nato ang mga sakit taliwala nato mao man ang maanaa ta sa Lagsik nga mga Grupo. (CWWL, 1991-1992, vol.3, “Fellowship concerning the Urgent Need of the Vital Groups, chp. 10, pp. 430-432)
The church in Zamboanga 