THE BUILDING UP OF THE VITAL GROUPS–THE ONENESS AND THE ONE ACCORD (1)
There are two crucial matters in the New Testament that we all need to pay attention to: the oneness and the one accord. In the New Testament the first time that the oneness among the believers is mentioned is in John 17. In that chapter oneness is covered by the Lord Jesus in His prayer. The Lord’s prayer in John 17 followed His discourse in John 14—16, in which He released the mystery of the Divine Trinity…The prayer that He prayed was very particular. No mere human being could pray such a prayer. In His prayer to the Father, He used the word We (or Us), referring to Himself and the Father, with the Spirit also implied (17:11, 21-22). In verses 20 and 21 He said, “I do not ask concerning these only, but concerning those also who believe into Me through their word, that they all may be one; even as You, Father, are in Me and I in You, that they also may be in Us; that the world may believe that You have sent Me.” Here the Lord prayed that all His believers would be one “in Us,” that is, in the Divine Trinity. This is the genuine oneness. The genuine oneness is simply the mingling of the Triune God with His believers. This oneness is also the Body of Christ, for the Body of Christ is the mingling of the processed and consummated Triune God with His believers.
In Matthew 18:19-20 the Lord said, “Again, truly I say to you that if two of you are in harmony on earth concerning any matter for which they ask, it will be done for them from My Father who is in the heavens. For where there are two or three gathered into My name, there am I in their midst.” Here the Lord said that if His disciples pray in one accord, their prayer will surely be heard and answered.
Now we need to ask, what is the one accord? One accord appears to be a less significant matter than oneness. Apparently, oneness is a great thing, whereas one accord is a smaller matter. It is easy to define oneness: oneness is the Triune God mingled with all His believers, and this oneness is just the Body of Christ. However, it is difficult to define one accord.
In Matthew 18:19 the Greek word sumphoneo is used for one accord. It means “to be in harmony, or accord” and refers to the harmonious sound of musical instruments or voices. Eventually, the one accord, or the harmony of inward feeling among the believers, becomes like a melody, like music. Every proper melody is harmonious. When we have the one accord, in the eyes of God we become a melody to Him. We become a poem not merely in writing but in sound, in voice, in melody. Our one accord must be like a harmonious melody. Such a one accord is the nucleus of the oneness. In other words, oneness is like a nut, and the one accord is like the kernel of that nut. In Acts 1:14 another Greek word, homothumadon, is used for one accord. This word is from homo, “same,” and thumos, “mind, will, purpose (soul, heart).” The word denotes “a harmony of inward feeling in one’s entire being.” (CWWL, 199-1992, vol. 3, “Fellowship concerning the Urgent Need of the Vital Groups”, chp. 10, pp. 429-430)
ANG Pagtukod sa Lagsik nga mga Grupo – Ang Pagkausa ug Ang Pagkahiusa (1)
Dunay duha ka importanteng butang sa bag-ong tugon nga kinahanglan hatagan nato og pagtagad: Ang Pagkausa ug Pagkahiusa. Ang unang higayon nga gihisgotan ang pagkausa taliwala sa mga magtotoo sa bag-ong tugon mao sa Juan 17. Nianang kapituloha gipamulong ni Ginoong Jesus pinaagi sa Iyang pag-ampo ang pagkausa. Gisundan sa Iyang pag-ampo sa Juan 17 ang Iyang pakigsultianay sa Juan 14-16 diin gipahigawas Niya ang misteryo sa Diosnong Trinidad. Wala nay mas habog ug lalom nga pinadayag sa Diosnong Trinidad sa tibuok biblia kaysa sa pinadayag nga Iyang gipahigawas nianang tulo ka mga kapitulo. Paghuman og kumpleto sa Ginoo sa Iyang buhat dinhi sa yuta sa pagkontak sa Iyang mga tinun-an, andam na Siya mamatay sa krus. Niining mga tungora nag-ampo Siya ngadto sa Amahan. Partikular kaayo ang mga pag-ampo nga Iyang gi-ampo. Walay tawo ra nga maka-ampo niini nga mga pag-ampo. Sa Iyang pag-ampo sa Amahan, Iyang gigamit ang ang pulong Kita (o Kami), nagtimaan sa Iyang kaugalingon ug sa Amahan, nga gitimaan sab ang Espiritu (vv. 11, 21-22). Sa mga bersikulo 21-21 niingon Siya “Ug dili ko mangamuyo alang lang nila, kondili alang sab sa mga motuo nganhi Nako tungod sa ilang pulong; Aron mausa silang tanan; maingon nga Ikaw Amahan nia Nako ug naa Ko Nimo aron maanaa sab sila Nato; aron motoo ang kalibotan nga gipadala Ko Nimo.” Nag-ampo ang Ginoo dinhi nga mausa ang tanang mga balaan “Dinhi Nato” mao man sa Diosnong Trinidad. Kini ang tinuod nga pagkausa. Ang tinuod nga pagkausa mao man ang nasagol nga tulo-usang Dios uban sa Iyang mga magtotoo. Kini nga pagkausa mao sab ang Lawas ni Cristo, kay ang Lawas ni Cristo mao man ang panagsagol sa nahikay ug nahingpit nga tulo-usang Dios uban sa Iyang mga balaan.
Sa Mateo 18:19-20 niingon ang Ginoo, “ Sa pagkatinuod moingon sab Ko Ninyo nga kon dunay duha kaninyo sa yuta nga magkauyon bahin sa bisan unsang butang nga ilang pangayoon, buhaton kini sa Akong Amahan nga naa sa mga langit alang nila. Kay diin ngani dunay duha o tulo nga magkatigom ngadto sa Akong ngalan, naa Ko sa ilang taliwala.” Nag-ingon ang Ginoo dinhi nga kon magkahiusa sa pag-ampo ang Iyang mga tinun-an, sigurado gyud nga madunggan ug tubagon ang ilang mga pag-ampo.
Karon kinahanglan mangutana ta, unsa man ang pagkahiusa? Murag makiita nato nga mas dili kaayo importante ang pagkahiusa kaysa sa pagkausa. Klaro, nga dakong butang ang pagkausa, apan ang pagkahiusa gamay ra. Sayon ra ipasabot ang pagkausa: ang pagkausa mao ang tulo-usang Dios nga nasagol sa tanang mga balaan, ug kini nga pagkausa mao ang Lawas ni Cristo. Apan, lisud sabton ang pagkahiusa.
Sa Mateo 18:19 ang pulong sumphoneo maoy gigamit alang sa pagkahiusa. Nagpasabot kini og “aron maanaa sa harmoniya , o pagkahiusa” ug nagtimaan kini sa harmoniya nga sonata sa mga instrumento ug mga tingog. Diha-diha mahimong sama sa huni o sama sa musika ang pagkahiusa, ang harmoniya sa sulodnong mga pagbati sa mga balaan. Harmoniya kaayo ang matag hustong huni o melody. Kon duna tay pagkahiusa, mahimo tang mga sonata sa mata sa Dios. Mahimo tang balak o poem dili lang sa sulat kondili sa musika , sa tingog, sa huni sab. Masama gyud unta sa harmoniyang huni ang atong pagkahiusa. Kini nga pagkahiusa mao man ang pinakasulod sa pagkausa. Sa laing pagpamulong, sama sa mani ang pagkausa, ug ang pinakasulod niini o kernel sa mani mao ang pagkahiusa. Sa Mga Buhat 1:14, lahi nga griyegong pulong nga homothumadon ang gigamit alang sa pagkahiusa. Kini nga pulong gikan sa homo, sama, ug thumos, hunahuna,pagbuot,tuyo (kalag, kasingkasing). Nagtimaan ning pulonga sa harmoniya sa sulodnong pagbati sa usa ka kinaiya sa tawo. (CWWL, 199-1992, vol. 3, “Fellowship concerning the Urgent Need of the Vital Groups”, chp. 8, pp. 415-417)
The church in Zamboanga 