THE REMEDY TO OUR PRESENT CONDITION
The entire church life has been deadened because of our habitual practice. For a long time we have had very little change and very little growth. Our coming to the meetings has been habitual, merely the keeping of a schedule. Among us there is the desperate lack of the exercise of our spirit, the renewing of our mind, and the determination from our will. We all do things in a routine and habitual way. Because of this, we do not know how to fellowship.
The remedy for our condition is to remember that we are a trouble to the church. We all are a trouble. Our prayers may have troubled the saints for years. We should always remember that we are a trouble. Therefore, when we come to the meetings, we must come full of prayer. While we are driving on the way, we should pray, “Lord, save me from my habit. Lord, tonight I am going to the fellowship meeting; tell me what I should fellowship with my brothers.” The Lord is living. He will not say any word to you to tell you what to do, but He will inspire you. When you get into the meeting, He may lead you to say, “Praise the Lord. I am so happy today, brothers.” This is a good beginning to the fellowship. One of the brothers near you may ask, “Brother, may I know what you are happy about today?” You may reply, “I am just happy about the Lord. Today the Lord corrected me. I can tell you only this much. At another time I will tell you more. How about you? Are you happy with the Lord?” This is the way to have a living fellowship.
We have the living Lord, we have the all-inclusive, life-giving, indwelling Spirit, and we have a regenerated spirit. We need to do our best to use all these. We should not come to the meeting in a habitual way. When we enter into the meeting place, we should do it purposefully. As you are ascending the stairway, you may say, “Lord, how good it is to ascend with You.” Whether others hear or not does not matter. We need to get out of our habit. This depends on how much we realize concerning ourselves. We need to pray to Him and allow Him to lead us and guide us in every way. (CWWL, 199-1992, vol. 3, “Fellowship concerning the Urgent Need of the Vital Groups”, chp. 9, pp. 426-427)
Ang Tambal sa atong Kahimtang Karon
Nagkamatay ang tibuok iglesiahanong kinabuhi tungod sa atong makanunayong gibansay o habit. Dugay kaayo nga panahon duna ra tay gamay nga kausaban ug gamay nga pagtubo. Balik-balik ang atong pagtambong sa tigom, aron lang makamintinar sa iskedyul. Taliwala nato dunay desperadong kakulangon sa pagbansay sa espiritu, ang pagbag-o sa hunahuna, ug determinasyon nga gikan sa pagbuot. Nagbuhat ra tag mga butang nga subli-subli ug makanunayon nga pamaagi. Tungod niini, wala ta nasayud kon unsaon ang pagpakig-ambitay.
Ang tambal alang sa atong kahimtang mao man ang paghinumdom nga makasamok ta sa iglesia. Makasamok tang tanan. Tingali tuig nang nakasamok ang atong pag-ampo sa mga balaan. Hinumdoman gyud nato kanunay nga makasamok ta. Busa, sa dihang motambong ta sa mga tigom, motambong gyud ta nga dunay puno sa mga pag-ampo. Sa dihang nagmaneho ta sa dalan, mo-ampo gyud ta, “ Ginoo, luwasa ko sa akong Batasan kon habit. Ginoo karong gabie motambong ko sa tigom sa pakig-ambitay; sulti-e ko kon unsa ang akong ipakig-ambitay sa akong mga igsoong lalaki.” Buhi ang Ginoo. Dili Siya moingon og mga pulong nimo kon unsay imong buhaton, apan awhagon ka Niya. Sa dihang naa na ka sa tigom, manguna tingali Siya nimo nga mosulti, “ Daygon ang Ginoo. Lipay kaayo ko karon mga igsoon.” Usa na kini ka maayo nga sinugdanan sa pakig-ambitay. Tingali mangutana ang usa ka brother nga duol nimo, “ brother, pwede ba nako mahibal-an ang imong kalipayan karon?” motubag tingali ka, “ nalipay ra kaayo ko mahitungod sa Ginoo. Gibadlong ko karon sa Ginoo. Kini ra ang akong masulti Ninyo. Sa laing higayon sultian mo nako og dugang pa. Ikaw diay? Nalipay ba ka sa Ginoo?” mao kini ang paagi aron duna tay buhi nga pakig-ambitay.
Duna tay buhi nga Ginoo, duna tay malangkobon, taghatag-og kinabuhi, nagpuyong Espiritu ug duna sab tay gipanganak pag-usab nga espiritu. Buhaton gyud nato ang labing maayo aron gamiton kining tanan. Dili gyud ta motambong sa balik-balik nga paagi. Kon mosulod na ta sa dapit tigomanan, tuyuon gyud natong buhaton kini. Sa dihang nagpasaka ka sa hagdanan, mosulti tingali ka, “ Ginoo, unsa ka maayo nga nagsaka ko uban nimo.” Wala ta nagtagad kon makadungog ba ang uban o dili. Mogawas gyud ta sa atong Batasan kon habit. Nagdepende kini sa atong pagkakita sa atong kaugalingon. Mo-ampo gyud ta Niya ug tugotan Siya nga manguna nato ug mogiya nato sa tanang paagi. (CWWL 199-1992, vol.3, “Fellowship Concerning the Urgent Need of the Vital Groups” chp. 8, pp. 417-419)
The church in Zamboanga 