Praying in a New Way to Meet the New Need
For the vital groups, the first thing is our prayer. Thus, the first matter in this training will be to train the vital group members concerning how to pray in the new way to meet the new need. First, we should not repeat our old prayers. Our way of prayer has become a form; week after week we pray in a habitual way, repeating the same prayers to the Lord. Such prayers are not genuine prayers. When we pray, we should simply tell the Lord directly what we want: “Lord, we want to be revived. We are dead and cold. We want to be burning.” To say this much is good enough. In the Bible we cannot find any example of habitually repetitious prayers. In Luke 18:41 the Lord Jesus asked the blind man, “What do you want Me to do for you?” The blind man answered, “Lord, that I may receive my sight!” The Lord said to him, “Receive your sight,” and instantly the man received his sight (vv. 42-43). In the Lord’s table meeting we can pray, “Lord Jesus, You are so fair. You are the chief among ten thousand; I love You, Lord.” That is good enough. There is no need for us to pray long prayers in which we teach, explain, and expound the Scriptures to the Lord.
We all need to pray. No one should excuse himself by saying that he does not have the burden to pray. How can human beings not have a burden to pray? We all need God. If we need to breathe, we need to pray. We need to pray just as we need to breathe. Nearly everyone eats three meals a day without having any special “burden.” Thus, we should not take the excuse that we do not have the burden to pray.
Often the prayers in the church prayer meeting are composed of repetitious words, telling the Lord what to do and explaining the situation to Him. In the four Gospels the Lord Jesus did not pray in this way (Matt. 6:7-13; John 17). In Ephesians the apostle Paul prayed two prayers (1:17-23; 3:14-21). In those prayers he did not give any instructions to God. Rather, he prayed, he begged, and he entreated. Let us learn this way.
In praying for the matter of fruit-bearing, some of the saints have prayed, “Thank You, Lord, You are the vine, and we are the branches. You are the fruitful One. We command You to bear fruit in all of us.” We do not need to tell the Lord that He is the vine and that we are the branches. There is no need for such explanation. We can simply pray, “Lord, we are so barren. We hate our barrenness. Deliver us from this sin,” or “Lord, forgive me; I do not bear fruit. Lord, have mercy on me. Burden me and even press me to bear fruit.”
We need to relearn how to pray. We have been spoiled by the condition of the church and have picked up many bad habits, yet we think that these are good. However, our habitual way is not good. We have been praying that way for years. What has been the result? In an entire year we might not have borne ten remaining fruit. In his prophecy Haggai, speaking for the Lord, said to God’s people, “Consider your ways” (1:5, 7). We surely need to reconsider our way. (CWWL, 199-1992, vol. 3, “Fellowship concerning the Urgent Need of the Vital Groups”, chp. 9, pp. 421-422)
Mag-ampo alang sa Bag-ong Paagi aron Matagbo ang Bag-0ng Panginahanglan
Sa lagsik nga mga grupo, ang unang butang mao ang pag-ampo. Busa, ang unang butang niining pagbansay mao nga bansayon ang mga bahin sa lagsik nga mga grupo unsaon pag-ampo sa bag-ong paagi aron matagbo ang bag-ong panginahanglan. Una, dili gyud nato sublion ang atong mga daang pag-ampo. Nahimong pormal ang atong paagi sa pag-ampo; nag-ampo ta sa makanunayon nga paagi matag semana, balik-balik ra ang samang mga pag-ampo ngadto sa Ginoo. Dili bug-os kining mga pag-ampoa. Kon mag-ampo ta, “ ato lang gyud isulti sa Ginoo ang atong gusto: “Ginoo, buot namo mapalagsik. Patay me ug bugnaw. Buot namo nga magdilaab.” Maayo na kaayo ang pagsulti niini. Wala tay makita sa biblia nga panig-ingnan sa kanunay ug subli-subli nga mga pag-ampo. Gipangutana sa Ginoo ang tawong halap sa Lukas 18:41, “ unsa may gusto nimo nga buhaton Nako alang nimo?” nitubag ang halap nga tawo, “ Ginoo, makakita unta ko!” niingon ang Ginoo niya, “makakita ka,” ug diha dayon nakakita ang tawo (vv. 42-43). Mahimo tang mo-ampo sa tigom sa talad sa Ginoo, Ginoong Jesus maayo kaayo ka. Ikaw ang labaw taliwala sa mga napulo ka libo; nahigugma ko nimo Ginoo.” Maayo na kaayo kini. Dili na kinahanglan nga mo-ampo ta og tag-as nga mga pag-ampo nga nagtudlo, nagpasabot, ug gipalapad pa ang kasulatan ngadto sa Ginoo.
Kinahanglan mag-ampo tang tanan. Wala gyud untaymobalibad sa iyang kaugalingon ug moingon nga walayluwan sa pag-ampo. Unsaon man mahimong walay luwanang mga katawhan? Nagkinahanglan tang tanan sa Dios. Kon nagkinahanglan ta aron makaginhawa, kinahanglantang mo-ampo. Kinahanglan mo-ampo ta sama sa atongpanginahanglan nato sa pagginhawa. Tingali mokaon ang tanan og tulo ka pagka-onan (meals) nga walay espesyalnga “luwan”. Busa, dili gyud ta mobalibad nga wala tayluwan sa pag-ampo.
Makadaghan subli-subli nga pulong, sultian ang Ginookon unsay buhaton ug i-sulti ang kahimtang Kaniya ang mga pag-ampo nato sa tigom sa pag-ampo sa iglesia. Wala nag-ampo ang Ginoo sa sama niini nga paagi sa upat ka ebanghelyo (Mat.6:7-13; John 17). Nag-ampo si apostol Pablo sa efeso ug duha ka mga pag-ampo (1:17-23;3:14-21). Niining mga pag-ampoa wala siya maghatag og unsay buhaton sa Dios. Hinunoa, nag-ampo siya, naghangyo ug nagpakilooy. Kat-onan nato ning paagiha.
Sa pag-ampo sa butang alang sa pagpamunga, nag-ampo ang ubang mga balaan niini “ salamat Ginoo ikaw ang punoan sa paras, ug kami ang mga sanga. Ikaw ang mabungahon nga usa. Nagsugo mi nimo nga mamunga sa matag usa namo.” Dili na kinahanglan sultian nato ang Ginoo nga Siya ang punoan ug kita ang mga sanga. Dili na kinahanglan nianang mga pagpasabot. Mahimo ra tang mo-ampo nga “Ginoo, wala gyud mi bunga. Gidumtan namo nga wala mi bunga. Ipahigawas mi niining salaa,” o “ Ginoo, pasayloa ko; kay wala ko nakapamunga. Ginoo, kaluy-i ko. Luwani ko ug bisan gani pug-a ko aron makapunga”.
Makat-on gyud ta unsaon pag-ampo. Mapatuyangon na ta pinaagi sa kahimtang sa iglesia ug nakapunit og daghang mga maot nga binuhatan, apan naghunuhuna gihapon nga maayo kining mga butanga. Bisan pa niana, dili maayo ang atong makanunayong paagi. Sige tag ampo nianang paagiha sa pipila na ka mga tuig. Unsa may resulta? Tingali sa tibuok tuig wala ta nakapanganak og pulo nga nagpabiling mga bunga. Sa iyang propesiya, namulong si Haggeo alang sa Ginoo ug nisulti sa mga katawhan, “ hunahunaa pag-usab ang inyong mga paagi” (1:5,7). Tinuod gyud nga kinahanglan nato hunahunaon pag-usab ang atong mga pamaagi. (CWWL, 199-1992, vol.3, “Fellowship concerning the Urgent Need of the Vital Groups”, chp.9 pp, 421-422)
The church in Zamboanga 