Our Urgent Need for Diligent Practice
Today our urgent need is to practice the new way diligently.
The most pleasant thing to the Lord is that those who love Him and seek Him would have two or three new ones under their care. After their children get married, parents always like to see a new child come forth. If a son has been married for three years but does not have a child, his parents may not be happy to visit him. Parents do not want to see their children’s rose garden; they want to see grandchildren. If there are two or three grandchildren in a home, the grandparents will want to stay all day to play with them. The Lord desires that two or three new ones be raised up under our caring hand. We may make excuses, saying that it is too hard to get people saved, but the Lord may simply admit that He is a hard man, reaping where He did not sow (Matt. 25:24-26).
It is not necessary that we go out to care for others every day. To do this once a week for two or three hours is adequate.
For many years I have told the saints that we must learn to contact new people, especially after the meetings. However, we have had little practice of this. After a meeting a sister may go to talk to a sister who is familiar to her. However, in that meeting there may be several new ones who are not being cared for. To talk only with a familiar saint is offensive to the Lord and to the church. After a meeting we should look around to find the new ones. This is pleasing to the Lord and pleasing to the church. We must have the habit of taking care of the new ones. To practice this is not difficult…We may simply go to a new one, introduce ourselves, and invite him to lunch. This requires that a habit be built up. We do not need to know how to feed someone after baptizing him. We simply need to do it. We should not ask, “With what shall I feed him?” We should simply go to feed him. Most of the new ones appreciate being visited. By doing this we will learn. The first and second time we go, we may not know how to feed the new ones, but gradually we will learn. I did not study in a seminary, and I was not taught to speak. I simply practiced, and the more I practiced, the more I learned by doing it.
We should go to get two or three new ones under our care. If we cannot do this, we should come back to pray and fast and then go out again…We have been here for years, but we still see the same faces. Even in the group meetings the same eight or ten saints may repeatedly come together, with no new ones. We need some new ones. We need some lambs that we can feed. (CWWL, 1990, vol. 2, “The Practice of the Group Meetings”, chp. 8, pp. 56-59)
Atong Dinaliang Panginahanglan sa Makugihong Pagbatasan
Ang Dinaliang Panginahanglan nato karon mao ang Makugihong Pagbatasan sa Bag-ong Paagi.
Ang Labing Makapahimuot nga Butang sa Ginoo mao nga dunay duha o tulo ka mga bag-ong nakadangat sa Ginoo nga giatimanan sa kadtong mga nahigugma ug nagtinguha Kaniya. Kanunay gyong ganahan makakita ang mga ginikanan nga dunay bag-ong bata nga mapahimugso paghuman sa pagminyo sa ilang mga anak. Kon minyo ang lalaki sa sulod sa tulo ka tuig apan walay anak, dili tingali malipay ang iyang ginikanan mobisita niya. Dili ganahan makita sa mga ginikanan ang rose garden sa ilang mga anak; ganahan nilang makit-an ang ilang apo. Kon dunay duha o tulo ka mga apo sa balay, buot sa mga apohan nga magpabilin sa balay sa tibuok adlaw aron makigdula nila. Nagtinguha ang Ginoo nga dunay mapabangon nga duha o tulo ka mga bag-ong nakadangat sa atong maampingong kamot. Daghan tingali tag mga pasumangil, moingon nga lisud kaayo makaluwas og katawhan, apan moangkon ang Ginoo nga usa Siya ka tawong Matig-a, nga moanhi sa wala Niya kapugsi ( Mateo 25:24-26).
Dili man kinahanglan manggawas matag adlaw aron mangatiman sa uban. Kon buhaton nato kini makausa sa matag semana sulod sa duha o tulo ka oras, nindot na kaayo.
Sa daghang mga tuig gisultian nako ang mga balaan nga makat-on sa pagkontak og mga bag-ong igsoon, labi na paghuman sa tigom. Apan, gamay ra ang nagbatasan nato niini. Moduol tingali ang sister sa usa ka sister nga nailhan niya paghuman sa tigom. Apan, duna tingali mga bag-ong igsoon nianang tigoma nga wala naatimani. Makapahimangod (offensive) sa Ginoo ug sa Iglesia ang pagpakigsultianay sa nailhan ra nga balaan. Mangita gyud ta sa mga bag-ong igsoon paghuman sa tigom. Makapahimuot kini sa Ginoo ug sa iglesia. duna gyud unta tay batasan sa pag-atiman og mga bag-ong igsoon. Dili lisud ang pagbatasan niini…moduol ra ta sa bag-ong igsoon, magpaila-ila sa atong kaugalingon ug imbitahon siyag paniudto. Nagkinahanglan kini og batasan nga natukod na. Dili na kinahanglan nga masayod ta unsaon pagpakaon sa mga bag-ong nabautismohan. Buhaton ra gyod nato kini. Dili na gyod ta mangutana, unsa kaha akong ipakaon niya? “ Adto ta ug pakan-on siya. Daghang mga bag-ong igsoon nga ganahan silang bisitahan. Pinaagi niini makakat-on ta. Wala tingali ta masayod sa pagpakaon nila, sa una ug ikaduha nga pagbisita nato, apan hinay-hinay tang makakat-on. Wala ko nagtuon sa seminaryo, ug wala sab nagtudlo nako sa pagpamulong. Gibatasan ra nako, ug labi nakong gibatasan, labi kong nakakat-on sa pagbuhat niini.
Mogawas gyod ta ug mokuha og duha o tulo nga atong atimanan. Kon dili nato kini mabuhat, mobalik gyod ta ug mo-ampo ug mopuasa ug mogawas pag-usab….naa na ta dinhi sa pipila ka mga tuig, apan pareho ra nga mga nawong ang atong kanunay nga makita. Bisan gani sa atong mga Grupong tigom, balik balik ra ang walo o pulo ka mga balaan ang nanambong, nga walay mga bag-ong igsoon. Nagkinahanglan tag mga bag-ong igsoon. Nagkinahanglan tag mga pipila ka mga karnero nga atong pakan-on. (CWWL, 1990, Vol.2, “The Practice of the Group Meetings”, chp.8, pp. 56-57)
The church in Zamboanga 